ส่วนลึกที่สุด
กระบี่คมจักรวาลบินไปทางนั้นอย่างเงียบๆ ไม่พบอุปสรรคใดๆ ทั้งสองด้านของอุโมงค์ทางเดินก็ไม่มีพลังของข่ายพลังใดๆ
การตกแต่งภายในห้องขังห้องนั้นเรียบง่ายเป็นอย่างมาก แต่ว่ามีความครบครัน นอกจากเตียงแล้วก็ยังมีโต๊ะและข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ดูประณีตเป็นอย่างมาก
บนผนังหินมีสายน้ำเล็กๆ ไหลลงมา สาดกระเซ็นเป็นหยดไข่มุก ท้องฟ้าสีคราม เมฆสีขาว และภูเขาเขียวขจีที่วัตถุวิเศษฉายออกมายิ่งดูเหมือนดินแดนเซียนเมื่ออยู่ท่ามกลางไอหมอก
ชิงเอ๋อร์คิดในใจว่านี่สิถึงพอจะใช้รับแขกได้ ห้องขังที่น่ากลัวที่เดินผ่านมาก่อนหน้านี้ไหนเลยจะให้คนอยู่อาศัยได้ เพียงแต่…ห้องหินห้องนี้เก่าไปหน่อย หวังว่าองค์หญิงเสวี่ยจีคงจะไม่รังเกียจอะไรนะ
“ที่นี่มีเส้นปราณเหมันต์อยู่เส้นหนึ่ง เพียงพอให้เจ้าได้ใช้ เจ้าพักผ่อนอยู่ที่นี่ไปก่อนสักระยะ จากนั้นค่อยดูว่าจะจัดการกันอย่างไร”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ จิ๋งจิ่วก็พาชิงเอ๋อร์ออกมาจากห้องหิน เดินตรงไปยังอีกด้านหนึ่งของอุโมงค์
สีหน้าของเขาเป็นธรรมชาติ ฝีเท้ามั่นคง เสียงพื้นรองเท้าสัมผัสกับพื้นที่ดังออกมาไม่หนักไม่เบา
ประตูห้องหินค่อยๆ ปิดลง
จิ๋งจิ่วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
แต่ไ
