มิน่าปลาไนเพลิงที่ใช้ชีวิตอยู่ในลำธารลาวาและไม่เคยออกมายังโลกภายนอกตัวนั้นถึงได้พูดจาได้คล่องแคล่วถึงเพียงนั้น
ปลาไนเพลิงและชิงเอ๋อร์เป็นเพื่อนเก่า เมื่อได้มาเจอกันก็ต้องมีหลายเรื่องให้พูดคุยกัน เวลาพูดจาก็เลยติดเอาท่าทีการพูดของชิงเอ๋อร์มาด้วย? แต่ความรู้สึกที่คุ้นเคยนั้นมันมิได้มาจากตัวชิงเอ๋อร์
จิ๋งจิ่วคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง จึงรู้สึกแปลกใจ จากนั้นกล่าวกับชิงเอ๋อร์ว่า “เจ้าดึงเอาดวงจิตของปลาไนเพลิงเข้าไปในดินแดนแห่งความฝันหรือ?”
ชิงเอ๋อร์ยิ่งตกใจ กล่าวว่า “กระทั่งเรื่องนี้เจ้าก็เดาได้อย่างนั้นหรือ? มีเรื่องอะไรที่เจ้าไม่รู้บ้างนี่?”
จิ๋งจิ่วมั่นใจในคำตอบ
ที่แท้ความรู้สึกคุ้นเคยในเวลาที่ปลาไนเพลิงพูดนั้นมาจากเพื่อนเก่าคนหนึ่งในคันฉ่องฟ้ากระจ่าง
นั่นคือท่าทีเวลาพูดจาของลูกชายของจางไท่เยว่
แต่แน่นอน ช่วงก่อนที่เขาจะถูกเนรเทศไปยังดินแดนทางใต้จนกระทั่งถึงตอนก่อนจะกลับมายังเมืองหลวงของแคว้นฉู่ การพูดจาของเขาก็ยังมิได้น่ารำคาญขนาดนั้น
แต่ภายหลังเขาได้เป็นเจ้ากรมวัดไท่ฉาง จึงมักจะเข้ามาในวังเพื่อพูดคุยกับจิ๋งจิ่วบ่อยๆ ไม่ว่าจิ๋งจิ่วจะยินดีหรือไม่ เขาก็จะยืนพูดอยู่ในตำหนักคนเดียวอย่างนั้น
