ที่งดงามผู้หนึ่งและปลาสีทองตัวหนึ่งกำลังเผชิญหน้ากันอยู่ ตาใหญ่จ้องมองตาเล็ก
นี่มันตัวอะไรกันแน่? นี่คือสิ่งที่จิ๋งจิ่วและปลาไนสีทองคิดเหมือนกัน ต่างกันตรงที่ว่าปลาไนนั้นพูดออกมา
ปากของปลาในที่เป็นวงกลมดูน่ารักพ่นฟองอากาศออกมา ขณะเดียวกันก็พ่นน้ำลายออกมาส่วนหนึ่งด้วย
น้ำลายเหล่านั้นกระเด็นไปบนใบหน้าจิ๋งจิ่ว เขารู้สึกปวดแสบปวดร้อน จึงยื่นมือไปเช็ดใบหน้า
ปลาไนสีทองตกใจ คิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะใช้ชีวิตอยู่ในลาวาที่ร้อนระอุขนาดนี้ได้ กระทั่งเพลิงเหลวของตัวเองก็ไม่สามารถเผาทะลุผิวหนังของเขาได้ นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?
จิ๋งจิ่วเองก็ไม่เข้าใจ ในใจครุ่นคิดว่าทำไมน้ำลายของปลาตัวนี้ถึงได้ร้อนกว่าลาวาเสียอีก หรือว่ามันจะเป็นปีศาจที่โชคดีรอดมาจากสงครามโบราณครั้งนั้น?
เมื่อคิดถึงโครงกระดูกยักษ์บนทุ่งร้างที่กลายเป็นผุยผงเหล่านั้น เขาก็ปฏิเสธความคิดของตัวเองไป จากนั้นทำการวิเคราะห์ความเป็นมาของปลาไนตัวนี้ใหม่
เขาถามว่า “ท่านเป็นสหายของสำนักจงโจว?”
ปากของปลาไนยิ่งเป็นวงกลมขึ้นกว่าเดิม เห็นได้ชัดว่าตกใจ จึงกล่าวถามว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
ที่นี่คือใต้หุบเขาจวี้หุน กำแพงยักษ์โปร่งใสเป็นข่ายพลังปิดกั
