ข้างสับสน
ในบรรดาศิษย์รุ่นเยาว์ ชื่อเสียงของจัวหรูซุ่ยย่อมต้องโด่งดังเป็นอย่างมาก ในงานชุมนุมทดสอบกระบี่ของชิงซานครั้งนั้น เขาซึ่งออกมาจากการเก็บตัวบนยอดเขาเทียนกวงสามารถเอาชนะเจ้าล่าเยวี่ย นี่ยิ่งทำให้ชื่อเสียงของเขาโด่งดังจนถึงขีดสุด
ศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่างต่างหวังว่าเขาจะได้ประลองกับจิ๋งจิ่ว ใครจะไปคิดบ้างว่าหลังจากที่เขาพ่ายแพ้ให้แก่จิ๋งจิ่วในเขาอวิ๋นเมิ่ง นิสัยของเขาก็ยิ่งดูคล้ายคนของยอดเขาเสินม่อขึ้นทุกวัน
ส่วนนิสัยที่ว่านั้นคืออะไรกันแน่ ไม่มีใครสามารถบอกได้ชัดเจน เจี่ยนหรูอวิ๋นที่เกลียดยอดเขาเสินม่อมากที่สุดก็บอกไม่ได้ น่าจะเป็นเพราะกลัวความยุ่งยากหรือไม่ก็กลัวเรื่องนั้น
ครั้งนี้ยอดเขาเสินม่อไม่มีใครมาที่ราบหิมะ จัวหรูซุ่ยเป็นศิษย์คนสุดท้ายของเจ้าสำนัก เขาย่อมต้องมา
แต่เขาแตกต่างจากกั้วหนานซานโดยสิ้นเชิง บนตัวเขามิได้มีความรู้สึกงดงามอย่างความฮึกเหิมที่จะสังหารศัตรู ยืนหยัดอยู่ข้างหน้า หรือการปฏิบัติตัวเป็นตัวอย่างให้คนอื่นได้เห็นอะไรทำนองนี้เลย
เจี่ยนหรูอวิ๋นสีหน้าคร่ำเคร่ง มองดูเขาพลางกล่าวว่า “หากเจ้ากลัวตายเหมือนอย่างกู้ชิง เจ้าก็ไม่ต้องตามมา”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้ากู้หานพ
