ลำธารแล้วเริ่มแสดงกระบี่ของตนเอง จากนั้นก็มองไปทาง…หยวนฉวี่ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง
หยวนฉวี่มิได้เอ่ยปากพูดอะไร
ในบรรดาศิษย์ของยอดเขาต่างๆ ก็มีผู้ที่เคารพเลื่อมใสในตัวเจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่วอยู่เป็นจำนวนมาก แต่บรรยากาศในเวลานี้ก็ยังมีความรู้สึกไม่ค่อยพอใจปรากฏขึ้นมาให้เห็น
ในเวลานี้เอง ผิงหย่งเจียก้าวออกมา
เขาเตรียมยอมแพ้แล้ว แต่เมื่อเห็นว่าจู่ๆ ยอดเขาเสินม่อก็มีคนมา ภายในใจจึงรู้สึกมีหวังเป็นอย่างมาก
ผู้อาวุโสของยอดเขาซีไหลซึ่งเป็นผู้จัดงานชุมนุมสืบทอดกระบี่มองดูเขาพลางขมวดคิ้ว กล่าวถามวา “กระบี่ของเจ้าล่ะ?”
ผิงหย่งเจียกล่าวเสียงเบาๆ “ยังไม่ได้หยิบมาขอรับ”
“ไม่มีกระบี่?”
เสียงของผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซีไหลพลันดังขึ้นกว่าเดิมหลายส่วน เขากล่าวตะคอกว่า “ไม่มีกระบี่แล้วเจ้าจะเข้าร่วมสืบทอดกระบี่ได้อย่างไร!”
ผิงหย่งเจียรู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง เขากล่าวตะกุกตะกักว่า “ข้า…”
ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซีไหลไม่ปล่อยให้เขาได้พูดจบ หากแต่กล่าวเสียงเย็นชาต่อว่า “ถ้าเจ้ากล้าบอกว่าตัวเองลืมไปแล้วเหมือนอย่างจิ๋งจิ่วในตอนนั้นล่ะก็ ข้าจะฟาดเจ้าเดี๋ยวนี้ล่ะ”
ผิงหย่งเจียผายมือออก พลางกล่าวด้วยสีหน้าน้อยใจว่า “
