ากาศภายในเรือนพลันมีเส้นลำแสงจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นมา จากนั้นค่อยๆ รวมตัวกันกลายเป็นเส้นและอักขระต่างๆ
เทียนจิ้นเหรินมองไม่เห็นภาพตรงหน้า แต่เขากลับรับรู้ได้ สีหน้ายิ่งขาวซีด ในใจครุ่นคิดว่าเหตุใดดวงจิตของอีกฝ่ายถึงได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ คิดไม่ถึงว่าจะสามารถใช้พลังจิตบีบข่ายพลังให้ปรากฎขึ้นมาได้ จากนั้นพยายามที่จะทำลายมัน!
ภายในเรือนยิ่งสว่างขึ้น เส้นและอักขระเหล่านั้นคล้ายถูกทาด้วยน้ำผึ้งเหนียวๆ เหมือนกำลังจะหยดลงมา ดูแล้วเหมือนกำลังจะขาดออกจากกัน
เสียงเพล้งดังขึ้น
ตัวเรือนกลายเป็นโลกใต้ทะเลอีกครั้ง กุ่ยมู่หลิงที่น่ากลัวเหล่านั้นปรากฏตัว แต่กลับไม่กล้าว่ายเข้ามาหาอินซาน ดอกไม้ประหลาดที่เปล่งแสงออกมาเหล่านั้นโบกสะบัดอย่างรุนแรง เหมือนว่าอยากจะหนีออกมาจากพื้นทรายที่อยู่ใต้ทะเล
จากนั้นร่างของกุ่ยมู่หลิงและปลาประหลาดเหล่านั้นก็ค่อยๆ จางลง เมื่อน้ำทะเลซัดสาดเข้ามา พวกมันก็เริ่มแตกออกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะสลายกลายเป็นควัน
ภายในควัน อินซานหลับตา มุมปากมีรอยยิ้มเล็กน้อยปรากฏขึ้นมา
ข่ายพลังมาถึงช่วงสุดท้ายของการพังทลาย
แต่ใบหน้าของเทียนจิ้นเหรินกลับมิได้ขาวซีดอีกต่อไป หากแต่สงบเยือกเย็นขึ้นกว่าเดิม
เขาพลันลืมตาขึ้น
ภายในเบ้าตาที่หลุบลึกไม่มีอะไรอยู่ มีเพียงรูลึกที่อยู่เหมือนหุบเหวสีดำ
เพียงแค่พริบตา น้ำทะเลทั้งหมดก็ม้วนเอากุ่ยมู่หลิง ปลาประหลาด ดอกไม้ประหลาดเข้าไปในเบ้าตาของเขาทั้งหมด!
กระทั
