ินเต็มไปด้วยความดุร้าย ฝ่ามือฟาดลงไปอย่างรุนแรง
เสียงผัวะเบาๆ ดังขึ้น
ฝ่ามือของเขาตกลงไปกลางศีรษะของเทียนจิ้นเหริน
……
……
ข่ายพลังภายในเรือนสลายหายไปจนหมด
น้ำทะเลจำนวนนับไม่ถ้วนทะลักออกมาจากในเบ้าตาที่หลุบลึกของเทียนจิ้นเหริน ปลาประหลาดและดอกไม้แปลกๆ เหล่านั้นก็ไหลทะลักออกมาด้วยเช่นกัน กระแทกเข้ากับผนังของเรือน กลายเป็นเศษซากเละๆ
“นี่เจ้า….”
ใบหน้าของเขาขาวซีด รู้สึกโกรธแค้นและตกตะลึงอย่างถึงที่สุด มองดูปรมาจารย์สำนักเสวียนอินด้วยสีหน้าเลื่อนลอย
พูดออกมาได้เพียงสองคำ เสียงของเขาก็ขาดหายไป ภายในเบ้าตาไม่มีน้ำทะเลไหลออกมาอีก
ตัวของเขายังไม่ตาย ดวงจิตของเขาก็ถูกอินซานควบคุมเอาไว้อย่างสมบูรณ์แล้ว
อินซานลืมตาขึ้น ยกมือขึ้นมา
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินสอดศีรษะเข้ามาใต้ฝ่ามือเขาอย่างรวดเร็ว
อินซานลูบศีรษะของเขา แสดงความชื่นชม
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินรู้สึกว่าความหนาวเย็นที่อยู่ห่างออกไปหลายหมื่นลี้ได้หายไปแล้ว
แต่เจตน์กระบี่ที่ยิ่งใหญ่เหมือนดั่งกระแสน้ำยังคงลอยอยู่บนฟ้า หากเจี้ยนซีไหลรู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่แล้วสะบั้นกระบี่ลงมาด้วยความโกรธแค้น เขาเองก็ยากจะรับมือได้เหมือนกัน พวกเขาต้องฉวยโอกาสตอนที่ข่ายพลังกระบี่ชิงซานรั้งตัวเทพกระบี่ซีไห่เอาไว้บนท้องฟ้า รีบหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
เพียงไม่นาน
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินและอินซานมาถึงแผ่นดินที่อยู่ห่างออกไปร้อยกว่าลี้ นอนหอบอยู่บนกองฟางที่
