อย่างมาก “ไม่มีใครรู้ว่าศิษย์หลานตู้ไห่ทำแบบนี้ทำไม เขาเองก็ไม่ยอมพูดออกมา”
เจ้าล่าเยวี่ยหมุนตัวเดินไปตรงหน้าสมณะตู้ไห่ มือขวาวางลงบนหัวไหล่ของเขา มีเสียงผัวะดังเบาๆ ขึ้นมา
จากนั้นก็มีเสียงฉึกดังขึ้น
กระบี่มิคำนึงพุ่งออกไปจากฝ่ามือของทาง แทงทะลุหัวไหล่ของสมณะตู้ไห่ ฟันเส้นปราณซานจือที่ไวต่อความเจ็บปวดมากที่สุด จากนั้นปลายกระบี่ก็โผล่ออกมาจากช่วงเอวของเขา
กระบี่นี้สร้างความเจ็บปวดให้แก่สมณะตู้ไห่อย่างมาก
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ สมณะของวัดกั่วเฉิงต่างรู้สึกปวดใจ โดยเฉพาะศิษย์ของอารามหลี่ว์ถังที่ส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นลูกศิษย์และศิษย์หลานของสมณะตู้ไห่นั้นยิ่งรู้สึกโกรธแค้น
สมณะระดับสูงของอารามหลี่ว์ถังผู้นั้นระงับความโกรธพลางกล่าวว่า “ศิษย์พี่ตู้ไห่ใช้วิชาสละชีพ อย่างมากอยู่ได้อีกแค่เจ็ดวัน ไยเจ้าแห่งยอดเขาเจ้าต้องทำเช่นนี้ด้วย”
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้สนใจสมณะเหล่านี้ นางเพียงแต่มองดูใบหน้าของสมณะตู้ไห่อย่างเงียบๆ กระบี่มิคำนึงค่อยๆ เคลื่อนตัวไปในร่างกายของเขา
หัวคิ้วของสมณะตู้ไห่สั่นระริก เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองดูนาง
เจ้าล่าเยวี่ยเก็บกระบี่กลับมา
ความเจ็บปวดภายในดวงตาของสมณะตู้ไห่ค่อยๆ กลายเป็นส
