งบนิ่ง คล้ายว่าได้รับการปลดปล่อยแล้ว
“พวกข้าไม่รู้ว่าฉีหลินจะมา พวกข้าเพียงแต่รู้ว่าฉีหลินอาจจะมา นี่เป็นตัวแปรหนึ่ง มิได้สำคัญอะไร”
เขามองเจ้าล่าเยวี่ยพลางกล่าว “ปรมาจารย์เสวียนอินไม่รู้ว่าคำสั่งของตัวเองคือพาผู้แข็งแกร่งที่อยู่ข้างกายเขาออกไปให้หมด แต่ข้ารู้ว่าหน้าที่ของข้าคือรอ”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “รอจนข้างกายเขาไม่มีใคร?”
“ถูกต้อง อีกทั้งยิ่งช่วงเวลานั้นใกล้กับช่วงหลอมยันต์เซียนในตอนสุดท้ายก็ยิ่งดี เพราะนั่นเป็นช่วงที่เขาอ่อนแอที่สุด”
สมณะตู้ไห่ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “ความจริงเจ้าน่าจะรู้สึกภูมิใจแทนเขานะ แผนการนี้พัวพันถึงคนสำคัญมากมายขนาดนี้ ฉีหลิน ปรมาจารย์สำนักเสวียนอิน ฮ่องเต้ แล้วก็ยังมีนักพรตหลิ่วฉือ แต่เป้าหมายที่แท้จริงกลับเป็นเขา”
เสียงของเจ้าล่าเยวี่ยเรียบเฉย มิได้แฝงเอาไว้ด้วยอารมณ์ใดๆ “ท่านแน่ใจว่าท่านทำสำเร็จแล้ว?”
สมณะตู้ไห่กล่าว “ข้าใช้ฝ่ามือพุทธิปัญญาทำลายต้นไม้แห่งเต๋าเขาของ ดวงจิตจับตัว เขาไม่สามารถหลอมยันต์เซียนได้อีก สุดท้ายก็จะถูกกลืนกินแล้วก็ตายไป นี่เป็นแผนที่นักพรตวางเอาไว้ จะล้มเหลวได้อย่างไร?”
เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนกล่าวถามว่า “ทำไม?”
