สภาพเดิมไม่มีอะไรเสียหาย จัวหรูซุ่ยที่สลบไสลเป็นเหมือนหมีมือสั้นๆ กอดเจดีย์เอาไว้แน่น นอนหลับอย่างสบาย
สมณะต้าฉางนั่งรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ตรงมุมหนึ่งของซากปรักหักพัง สมณะตู้ไห่คารวะฮ่องเต้
ฮ่องเต้พยักหน้าทักทาย จากนั้นเริ่มหลับตาปรับลมปราณ การปะทะฝ่ามือกับปรมาจารย์สำนักเสวียนอินทำให้เขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยเหมือนกัน
สมณะตู้ไห่เดินมาตรงหน้าจิ๋งจิ่ว กล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “คิดไม่ถึงว่ามารชั่วสองคนนั้นจะแอบอยู่ในวัดมานานขนาดนี้ ช่างน่าขายหน้าจริงๆ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ก่อนหน้านี้ข้าก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเขา”
ในอดีตอินซานเคยเป็นเจ้าอาวาสวัดกั่วเฉิงมาหลายปี หากเขาต้องการแอบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ย่อมยากจะถูกคนพบเห็นได้ ดังนั้นจิ๋งจิ่วจึงมิได้กล่าวโทษอะไรสมณะตู้ไห่ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าคนที่ตามอินซานมาแอบซ่อนตัวอยู่ในวัดกั่วเฉิงจะเป็นปรมาจารย์สำนักเสวียนอิน หากมิเป็นเพราะสมณะตู้ไห่เตือนล่วงหน้า เขาเองก็ยากจะที่หาตำแหน่งของปรมาจารย์สำนักเสวียนอินที่อยู่ในกลุ่มสมณะที่กำลังทำพิธีอยู่ด้านนอกสงบจิ้งหยวนได้
สมณะตู้ไห่สีหน้าคร่ำเคร่ง กล่าวว่า “ผู้นั้นล่ะ?”
จิ๋งจิ่วมองไปทางฮ่องเต้ที่กำลังปรับลมปราณ ในใจคิดว่าขอเพียงศิษย์พี่
