ถูกล่าเยวี่ยถ่วงเวลาเอาไว้ วันนี้เขาก็น่าจะไม่รอด
เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาของเขา ฮ่องเต้ก็ลืมตาขึ้นมา พยักหน้าเพื่อบอกว่าตนเองไม่เป็นอะไร ก่อนจะเตรียมออกไปจากวัดกั่วเฉิง
สมณะตู้ไห่รู้ว่าฮ่องเต้จะตามไปฆ่านักพรตไท่ผิง จึงกล่าวอย่างลังเลเล็กน้อย “เจ้าอาวาสกับผู้อาวุโสแห่งตำหนักแสงธรรมกำลังออกมาจากการเก็บตัว ขอฝ่าบาททรงรอประเดี๋ยวพ่ะย่ะค่ะ”
ฟังดูแล้วความคิดของเขาก็ไม่ถือว่าผิดเช่นกัน เพราะคนผู้นั้นคือคนที่น่ากลัวที่สุดในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตในช่วงเวลาหนึ่งพันปีที่ผ่านมา ต่อให้ตอนนี้สภาวะของเขายังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ แต่การจะให้ฮ่องเต้เสด็จไปเพียงคนเดียวก็ยังไม่ค่อยปลอดภัยสักเท่าไร
แต่ฮ่องเต้กลับมิสนใจ เท้าทั้งสองข้างลอยห่างจากพื้น ปีกเพลิงอันร้อนแรงพุ่งออกมา ก่อนจะลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า เตรียมจะบินออกไป
สมณะตู้ไห่ถอนใจออกมาเบาๆ ทีหนึ่ง รู้ว่าถึงเวลาแล้ว
ฮ่องเต้บินขึ้นไปบนท้องฟ้า เปลวเพลิงสีทองที่อยู่ใต้ดวงตาลุกโชนขึ้นมา ก้มมองดูพื้นดิน กวาดตามองตามร่องรอยที่กระบี่มิคำนึงทิ้งเอาไว้ ทอดตามองออกไปไกล
เขาเชื่อในการวิเคราะห์และสายตาของจิ๋งจิ่ว ต่อให้นักพรตไท่ผิงจะร้ายกาจแค่ไหนก็ไม่มีทางที่จะสลัดเจ้าล่าเยวี่ย
