ะบี่และใช้งานข่ายพลังกระบี่ชิงซาน
เขาเหมือนจะมิได้สนใจความเป็นความตายของปรมาจารย์สำนักเสวียนอินเลยแม้แต่น้อย หากแต่กล่าวว่า “ข้าเคยบอกแล้วว่าวันนี้มาดูเรื่องสนุกกัน”
ความเย็นยะเยือกในดวงตาของแมวขาวแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอีกครั้ง ในใจครุ่นคิดว่าหรือจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก?
อินซานลุกขึ้นยืน เตรียมจากไป
ในป่าด้านนอกตำหนักเฉิงฮว๋ามีเสียงกิ่งไม้หักดังขึ้น ลำแสงกระบี่สีแดงค่อยๆ เคลื่อนออกมาช้าๆ คล้ายก้อนเมฆยามเย็น
ร่างร่างหนึ่งแหวกอากาศออกมา มายืนอยู่บนมุมชายหลังคา นั่นคือเจ้าล่าเยวี่ย
นางถูกจิ๋งจิ่วโยนเข้าไปในป่าผืนนั้น มิได้กระแทกอะไรรุนแรง แต่จิตใจกลับรู้สึกสับสนเล็กน้อย จนกระทั่งในเวลานี้ถึงจะได้สติขึ้นมาบ้าง
นางมองสมณะหนุ่มรูปนั้น พลางกล่าวถามอย่างระมัดระวังว่า “เจ้าเป็นใคร?”
อินซานกล่าวอย่างทอดถอนใจ “ไร้มารยาทจริงๆ มิน่าข้าถึงได้ไม่ชอบเจ้าตั้งแต่แรก”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ ปลายเท้าเขาก็ถีบมุมชายหลังคาเบาๆ ก่อนพุ่งตัวออกไปคล้ายนกตัวใหญ่ หายไปในป่าอีกด้านหนึ่งของตำหนักเฉิงฮว๋าอย่างรวดเร็ว
การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและลอยล่องเช่นนี้ เจ้าล่าเยวี่ยเคยเห็นจากคนเพียงคนเดียว ในใจนางเกิดความรู้สึกระแวดร
