อาไว้อย่างจริงจัง
“ไปวัดกั่วเฉิงครั้งนี้ ตอนที่ควรดูเจ้าก็ต้องดู อย่าดูผิด แล้วก็อย่าดูพลาด”
เมื่อรับรู้ได้ถึงข่าวที่ส่งมาแต่ไกล หลิ่วฉือลืมตา ในใจครุ่นคิดว่าในที่สุดเจ้าศิษย์บื้อก็ไม่ได้ทำพลาด
จากนั้น ในม่านตาอันสงบเยือกเย็นของเขาก็มีความโกรธเกรี้ยววิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว กล่าวว่า “เสวียนอินจึอย่างนั้นรึ…ไป!”
สิ้นเสียงของเขา ยอดเขาเทียนกวงก็มีลมกระโชกขึ้นมา
หยวนกุยค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
เงาที่อยู่บนป้ายหินพลันหายไป
ขณะเดียวกันสิ่งที่หายไปในพริบตายังมีเมฆหมอกที่ปกคลุมอยู่บนยอดเขาอวิ๋นสิงอยู่ตลอดทั้งปี
ผาหินสีดำที่สูงชันและเต็มไปด้วยเจตน์กระบี่ที่รุนแรงเหล่านั้นปรากฏขึ้นท่ามกลางสายตาผู้คนภายใต้แสงอาทิตย์
เหล่าผู้อาวุโสและเหล่าศิษย์ที่อยู่ในยอดเขาต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ใบไม้บนยอดเขาเสินม่อแดงฉานเหมือนดั่งเปลวไฟ กู้ชิงและหยวนฉวี่เดินออกมาจากถ้ำมายังริมผา ทอดตามองไปทางยอดเขาอวิ๋นสิง
ทั้งสองคนรับรู้ได้ถึงเจตน์กระบี่อันรุนแรง คิดอย่างตกตะลึงว่านี่คือหน้าตาที่แท้จริงของยอดเขากระบี่สินะ
“เกิดอะไรขึ้นหรือ?” หยวนฉวี่ถามอย่างไม่สบายใจ
“มองไม่เห็น”
กู้ชิงส่ายศีรษะ ทันใดนั้นพ
