อาไว้ มองดูจุดสีดำเล็กๆ ที่อยู่บนท้องฟ้า ในดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดเล็กๆ
นับตั้งแต่ที่มองดูปรมาจารย์แห่งสำนักเสวียนอิน เขาก็มิได้ละสายตาออกจากอีกฝ่ายเลย
เมื่อเจอกับแรงกดดันอย่างเต็มที่จากปรมาจารย์สำนักเสวียนอิน เขาก็ทนไม่ได้อีกต่อไปได้ เขาส่งเสียงอึกออกมาก่อนจะเป็นลมสลบไป มือขวาคลายออก เผยให้เห็นยันต์กระบี่ที่ถูกบีบจนแตก
ภายในท้องฟ้าพลันมีเจตน์กระบี่พุ่งมาแต่ไกล
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินทั้งโกรธแค้นปนตกใจ เขาสบถออกมาว่า “ชิงซานบัดซบ!”
เจตน์กระบี่สายหนึ่งแหวกอากาศเข้ามา พลังกล้าแกร่งอย่างที่ยากจะจินตนาการได้ อีกทั้งยังมีความรู้สึกที่แข็งแกร่งยิ่งกว่านั้นบางอย่างที่กระทั่งเขาก็ไม่สามารถหลบได้ พลังแข็งแกร่งสายนั้นแทงทะลุหน้าอกของเขา!
……
……
ดวงอาทิตย์ในฤดูหนาวส่องสว่างยอดเขาเทียนกวง
หยวนกุยหลับตา นอนหลับอย่างเงียบๆ ป้ายหินที่อยู่บนกระดองนิ่งเงียบ เงาของกระบี่แบกสวรรค์ที่ปักอยู่ในแผ่นหินทอดยาวออกไปเรื่อยๆ
นักพรตหลิ่วฉือนั่งขัดสมาธิอยู่ริมผา ดวงตาปิดสนิท เจตน์กระบี่ลอยอยู่รอบกาย สะสมพลังกระบี่มาเป็นเวลาสามวัน อยู่ในช่วงเวลาที่พลังมหาศาลที่สุด
ตอนที่จัวหรูซุ่ยจะไปจากชิงซาน เขาเคยสั่งกำชับอีกฝ่ายเ
