และพลังของเขาในตอนนี้ไม่สามารถดึงกระบี่คมจักรวาลออกมาจากร่างกายของฉีหลินได้ ตอนนี้เขามีอยู่สามทางเลือก หนึ่งคือทิ้งกระบี่แล้วหนีไป สองคือระเบิดปราณกระบี่ทั้งหมดออกมา พยายามทำให้กระบี่แทงทะลุร่างของฉีหลินเพื่อทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส สามคือยืนอยู่กับที่ มือกุมกระบี่เอาไว้ รอคอยการโจมตีที่น่าหวาดกลัวของฉีหลิน
ทางที่เขาเลือกคือทางที่สาม ถึงแม้อาจจะถูกบดขยี้จนกลายเป็นก้อนเนื้อก็ตาม
“หากเจ้าสามารถบำเพ็ญเพียรจนถึงขั้นแหวกทะเลได้ บางทีกระบี่เล่มนี้อาจจะทำให้ข้าหวาดกลัวได้บ้าง แต่ตอนนี้เจ้ายังอ่อนแอ ดังนั้น…”
ฉีหลินมิได้ลงมือ เขาเพิ่มพลังและแรงกดดันของตัวเองขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุด ก่อนจะตะคอกออกมาว่า “ไปตายซะ!”
ครั้นพูดจบ เขาก็เหวี่ยงกำปั้นไปที่ใบหน้าของจิ๋งจิ่ว
กำปั้นที่ดูเหมือนธรรมดา แต่กลับแฝงเอาไว้ด้วยพละกำลังที่เหมือนภูเขาทั้งลูก ยิ่งไปกว่านั้นกำปั้นของฉีหลินยังน่ากลัวกว่าอาวุธวิเศษธรรมดาทั่วไปด้วย
มาตรว่าต้องเผชิญหน้ากับกำปั้นที่น่าหวาดกลัวเช่นนี้ แต่สีหน้าจิ๋งจิ่วกลับไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว เปิดเผยมือซ้ายที่ไพล่เอาไว้ด้านหลังตลอดเวลาข้างนั้น
แสงสีทองที่ดูเบาบางจำนวนหลายสายหลั่งไห
