้ว หูที่กางออกของเขาคู่นี้น่าจะสะดุดตาเป็นอย่างมาก แต่ทุกคนที่มองเห็นเขาล้วนแต่จะถูกใบหน้าเขาดึงดูดเอาไว้ จึงยากจะสังเกตเห็นถึงจุดนี้ได้
เขาฟังเสียงที่อยู่ในลม มือขวาของเขาวางอยู่บนมือจับของเก้าอี้ เคาะเบาๆ เป็นจังหวะ
หลิ่วสือซุ่ยนั่งอยู่ข้างเก้าอี้ไม้ไผ่ จ้องมองดูนิ้วมือของเขา ปรับการโคจรปราณก่อกำเนิดภายในร่างกายตามจังหวะของเขา
ริมบึงน้ำในหมู่บ้านเมื่อยี่สิบปีก่อน ภาพแบบนี้เคยเกิดขึ้นบ่อยครั้ง
นิ้วมือของจิ๋งจิ่วพลันหยุดลง จากนั้นลืมตาขึ้นมา มองออกไปนอกสวนจิ้งหยวน
เสียงที่อยู่ในลมค่อนข้างวุ่นวาย ถึงแม้จะเพียงแค่พริบตา แต่ก็ถูกเขารับรู้เอาไว้ได้
นิ้วมือของเขาขยับอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้เร็วขึ้นกว่าเดิม เกิดเป็นเงาลางๆ จำนวนนับไม่ถ้วน
หลิ่วสือซุ่ยไม่ได้สังเกตว่าเขาลืมตาแล้ว หากแต่ยังคงคิดว่านั่นคือจังหวะ ปราณก่อกำเนิดของเขาปั่นป่วนขึ้นมาทันที จึงรีบหยุดลง
จิ่งจิ่วมองไปด้านนอกสวนจิ้งหยวน สายตาดูแปลกไป
ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับยันต์เซียนวัฒนะ แต่เขาก็ยังสามารถคาดการณ์ออกมาคร่าวๆ ได้ แต่เหตุใดวันนี้กลับคำนวณอะไรไม่ได้เลย
หลิ่วสือซุ่ยคิดว่าเขากำลังกังวลเรื่องยันต์เซียน จึงกล่าวว่า “ข้า
