แมวตัวนั้นมาด้วยแน่ ไหนเลยจะฆ่าได้ง่ายๆ?”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินมองแผ่นหลังของเขา กล่าวถามว่า “อย่างนั้นตอนนี้หลบก่อน?”
อินซานมิได้หยุดฝีเท้า กล่าวว่า “ดูก่อนแล้วกัน”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินพลันเกิดความคิดที่ไม่ดีอย่างมากขึ้นมา เขากล่าวเสียงเบาว่า “นักพรตจะไปดูเขา?”
อินซานไม่ได้กล่าวอะไร หากแต่หยุดฝีเท้าอยู่ในป่าเจดีย์
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินโล่งใจ
อินซานหยิบเอาขลุ่ยกระดูกออกมา ขีดๆ เขียนๆ เส้นหลายสิบเส้นลงตรงหน้าเจดีย์หินสองสามองค์
เส้นเหล่านั้นกลายเป็นภาพที่ดูซับซ้อนอย่างมาก ดูแล้วน่าจะเป็นข่ายพลังอะไรบางอย่าง
เสียงอีกาดังอยู่บนฟ้า ลมหนาวพัดเอื่อย ใบไม้ปลิวเข้ามาจากทางด้านนอกป่าเจดีย์ ปกปิดเส้นเหล่านั้นเอาไว้จนมองไม่เห็นอีก
……
……
วันนี้ตำหนักแสดงธรรมไม่มีไต้ซือมาสาธยายธรรม จิ๋งจิ่วอยู่ในสวนจิ้งหยวน
เขานอนหลับตาอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ ฟังเสียงที่ลอยมาตามลม หูทั้งสองข้างไหวเล็กน้อย
หูคู่นี้สามารถฟังเสียงทุกเสียงที่ลอยมาตามลมหนาวได้
นั่นคือเสียงทั้งหมดในฟ้าดิน รวมไปถึงเสียงสวดมนต์ของเหล่าสมณะ เสียงศีรษะที่โขกลงไปกับพื้นของเหล่าสาวกที่อยู่ในตำหนักส่วนหน้า เสียงเผาไหม้ของธูปเทียน
ตามหลักแล
