่าเขาอยู่แล้ว ตอนนี้เขามาหาถึงที่ เหตุใดไม่ฆ่า?”
“คำพูดประโยคนี้ดูหยาบกระด้าง ไม่สมกับสถานะของท่านนักพรตเลย”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินกล่าวด้วยสีหน้าหยั่งเชิงว่า “ท่านเคยบอกมิใช่หรือว่าเขามิใช่จิ่งหยาง เช่นนั้นจะฆ่าเขาทำไม?”
อินซานกล่าว “เขาไม่ใช่จิ่งหยาง ก็ต้องตายเหมือนกัน”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินสีหน้าค่อยๆ เย็นยะเยือก กล่าวว่า “เพราะเหตุใด?”
หากเป็นเรื่องอื่น ขอเพียงอินซานพูดมาคำเดียว เขาจะเห่าโฮ่งๆ รับคำสั่งเหมือนสุนัขอย่างไรอย่างนั้น แต่เรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ เขาต้องการเหตุผล
ตอนนี้ฉานจึไปเมืองไป๋เฉิง เจ้าอาวาสเก็บตัวไม่ออกมา ในวัดกั่วเฉิงไม่มีใครที่สามารถรับมือกับวิชามารเสวียนอินของเขาได้ แต่ต่อให้เขาฆ่าจิ๋งจิ่วตายแล้ว ตัวตนของเขาก็จะต้องถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน ยอดคนของชิงซานทั้งสองคนจะต้องไล่ล่าเขา หรือว่าเขาจะต้องหลบลงไปใต้ดินไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก?
อินซานกล่าว “ข้าไม่ถูกชะตากับเขา เหตุผลนี้เป็นอย่างไร?”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินส่ายศีรษะ กล่าวอย่างจริงจังว่า “ไม่ค่อยเท่าไร”
อินซานพลันลุกขึ้นยืน เดินไปในป่าเจดีย์แล้วพูดทิ้งท้ายเอาไว้ประโยคหนึ่งว่า
“ล้อเล่นน่ะ ด้วยนิสัยของเขาแล้ว เขาจะต้องพา
