สายให้อินซานอยู่ในวัดกั่วเฉิง ตอนนี้ดูเหมือนคนผู้นั้นน่าจะตามหัวหน้าอารามหลี่ว์ถังไปทางเหนือแล้ว
จากนั้น…เขาถึงได้สติขึ้นมา รู้แล้วว่าตนเองได้ยินอะไรเข้า จึงตกอยู่ในความเงียบ ปลายจมูกยิ่งแดงขึ้นกว่าเดิม
ในส่วนลึกของป่าเจดีย์มีเสียงอีกาดังมา
“เขามาทำอะไร?”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินถามเสียงเบา
“ยันต์เซียนนั้นมีปัญหา”
อินซานกล่าวว่า “เขาอยู่ที่ิชิงซานแก้ไขไม่ได้ ดังนั้นเลยมาที่นี่เพื่อขอให้ธรรมะช่วยปลดปล่อย…เหมือนอย่างข้า”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินนิ่งเงียบไปครู่ จู่ๆ พลันเดินเข้าไปในตำหนักฌานแล้วกล่าวว่า “มีคัมภีร์สองสามม้วนที่ข้ายังไม่เคยอ่าน เดี๋ยวเอาไปอ่านระหว่างทาง”
อินซานเงยหน้าขึ้นมามองดูอีกาสองสามตัวที่บินออกไปจากป่าเจดีย์ กล่าวถามอย่างเฉยชาว่า “ทำไมต้องไป?”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินหยุดฝีเท้า กล่าวว่า “ไม่ว่าจะหลบหรือจะฆ่า สุดท้ายก็ต้องไปอยู่ดี”
คำพูดประโยคนี้มีเหตุผลอย่างมาก
อินซานกล่าวว่า “ข้ามาที่นี่เพื่อขอให้ธรรมะช่วยปลดปล่อยข้า ตอนนี้ยังไม่ได้ธรรมะที่แท้จริง จะไปได้อย่างไร?”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินเดินกลับมาข้างกายเขา กล่าวถามหยั่งเชิงว่า “อย่างนั้นก็ฆ่า?”
อินซานกล่าว “เดิมข้าก็อยากจะฆ
