ย่อมต้องทำให้สมณะสำคัญๆ ภายในวัดกั่วเฉิงพากันตกใจ จิ๋งจิ่วไม่มีทางไปจัดการเรื่องเหล่านี้ และเขาก็คิดว่าเจ้าล่าเยวี่ยเองก็คงไม่ยอมไปจัดการเช่นเดียวกัน จึงได้ไหว้วานให้สมณะต้าฉางจัดการเรื่องเหล่านี้แทน
ในอดีตสมณะต้าฉางเป็นรองเจ้ากรมวัดไท่ฉางอยู่ในเมืองเจาเกอ รับใช้ฮ่องเต้มาตลอดชีวิต แล้วก็ใช้ชีวิตอยู่ในวัดกั่วเฉิงมาอีกสามร้อยปี จัดการเรื่องเหล่านี้ย่อมไม่ยากลำบากอะไร
ทุกปีเมืองเจาเกอจะมีกั๋วกงเดินทางมาแก้บนแทนฮ่องเต้ ทุกครั้งจะพักอยู่ในวัด เมื่อมีป้ายไม้ก็จะสามารถเข้าออกได้สะดวก
จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยหยิบเอาป้ายไม้มาสองอัน จากนั้นออกมาจากวัดกั่วเฉิง มายังด้านล่างหน้าผาที่อยู่ด้านนอกประตูข้างของวัด
แสงอาทิตย์ในฤดูหนาวไม่ค่อยอบอุ่นเท่าไร ภายในสวนผักเองก็มิได้พืชผลอะไรมากมาย ดูค่อนข้างรกร้าง
เมื่อยืนมองดูสวนผักอยู่บนหน้าผา จิ๋งจิ่วรู้สึกว่าที่นี่มิได้พิเศษอะไร กระทั่งกอไผ่เหล่านั้นก็ดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวา ไม่รู้จริงๆ ว่าเหตุใดหลิ่วสือซุ่ยถึงไม่ยอมไปเรือนอี้เหมา
……
……
ฤดูหนาวไม่สามารถอบอุ่นร่างกายได้ แต่สามารถอุ่นหัวใจได้ หลิ่วสือซุ่ยนั่งอ่านคัมภีร์ธรรมะอยู่บนม้านั่งยาวที่ตั้งอยู่ตรงหน้าประตู เสี่ยวเหอนั
