่งปะรองเท้าให้เขาอยู่ข้างๆ
เมื่อเห็นจิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยเดินเข้ามา หลิ่วสือซุ่ยทั้งตกใจและดีใจ แต่ที่มากกว่านั้นก็คือไม่เข้าใจ เขารู้ดีว่าคุณชายนั้นเกียจคร้านเป็นอย่างมาก ไม่มีทางที่เขาจะเดินทางมายังวัดกั่วเฉิงเพื่อเยี่ยมตนเป็นการเฉพาะอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อหลายวันก่อนพวกเขาเพิ่งจะได้เจอกัน ทั้งยังใช้ชีวิตอยู่ในวังของดินแดนแห่งความฝันด้วยกันเป็นเวลาหลายปีด้วย
เสี่ยวเหอรู้สึกตกใจ นิ้วมือถูกเข็มแทงก็ยังไม่รู้สึก นางรีบลุกขึ้นคารวะจิ๋งจิ่ว จากนั้นคารวะเจ้าล่าเยวี่ย ตามลำดับอาวุโสของยอดเขาเสินม่อแล้ว เจ้าล่าเยวี่ยเป็นเจ้าแห่งยอดเขา ย่อมต้องมีความอาวุโสสูงสุด ดังนั้นจึงควรจะคารวะนางก่อน แต่เสี่ยวเหอมองเห็นจิ๋งจิ่วก็รู้สึกหวาดกลัว ไหนเลยจะคิดถึงเรื่องเหล่านี้ได้
แขกเดินทางมาเยือนจะไม่ดื่มสุราก็ได้ แต่หากมีญาติเดินทางมาเยี่ยม อย่างไรก็ต้องกินข้าวสักมื้อ
กับข้าวเต็มโต๊ะ ดูอุดมสมบูรณ์เป็นอย่างมาก
จิ๋งจิ่วไม่กินข้าว เขาคีบผักกาดหอมต้นที่อยู่ในผักดองรวมขึ้นมา ยังคงรู้สึกว่าค่อนข้างเปรี้ยว จึงวางตะเกียบลงไป
เสี่ยวเหอเห็นความเคลื่อนไหวของเขา อดรู้สึกคับแค้นอยู่ในใจเล็กน้อยไม่ได้ จนกระทั่งเห็นเจ้า
