อขึ้นมาด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ เพราะนี่มิใช่ความตั้งใจของเขา
สร้อยข้อมือกระบี่สีเงินที่อยู่บนข้อมือของเขาสั่นสะเทือนขึ้นมาด้วยความเร็วสูง เสียงดังมาจากตรงนี้
สร้อยข้อมือสีเงินส่งเสียงร้องหวึ่งๆ เหมือนกับที่หลิวอาต้าส่งเสียงร้องเมี้ยวๆ ออกมา ทั้งคู่ต่างกำลังเรียกจิ๋งจิ่วว่า มองข้าสิ มองข้าสิ
จิ๋งจิ่วคิดถึงคันฉ่องฟ้ากระจ่างของสำนักจงโจว รู้สึกไม่พอใจมันอย่างมาก เขากล่าวว่า “หุบปาก”
มือของหลิ่วสือซุ่ยค่อยๆ วางลง กระบี่ไร้อัตตาไม่กล้าส่งเสียงอีก ภายในห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศน้อยเนื้อต่ำใจ
สายตาของจิ๋งจิ่วมองไปยังใบหน้าของเขา กล่าวว่า “ว่ามา”
“เมื่อหลายปีก่อนมีกั๋วกงคนหนึ่งเดินทางมาแก้บนให้ฝ่าบาทที่วัดกั่วเฉิง ข้าได้ทำความรู้จักกับขุนนางคนหนึ่ง จึงแอบสอบถามดู ถึงได้รู้ว่าที่แท้อาจารย์เหยียนเป็นศิษย์ทรยศของเรือนอี้เหมา ได้ยินว่าตอนที่ออกมาจากเรือนอี้เหมา เขาได้แอบขโมยพู่กันครองเมืองออกมาด้วย หลังจากนั้นก็ถูกเรือนอี้เหมาไล่ฆ่ามาโดยตลอด แต่ข้ามักจะรู้สึกว่าเรื่องนี้มันมิได้ดูง่ายดายแบบนั้น ข้าไม่รู้ว่าอาจารย์เหยียนใช่คนดีหรือเปล่า แต่ข้ากล้ารับรองได้ว่าเขาเป็นคนที่ยินดีช่วยเหลือผู้อื่น มิเช่นนั้นแล้วเขาคงไม่ตายเพ
