ราะช่วยชีวิตข้า….”
หลิ่วสือซุ่ยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นออกมา คิดถึงภาพที่อาจารย์เหยียนแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน น้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบๆ
“ตอนนั้นจักรพรรดิแห่งหมิงก็ถูกพู่กันเล่มนี้พันธนาการเอาไว้ จากนั้นก็ถูกยันต์เซียนสยบเอาไว้ หากให้เหล่าบัณฑิตของเรือนอี้เหมารู้ว่าพู่กันเล่มนี้อยู่ที่เจ้า คงจะเกิดปัญหาขึ้นอย่างแน่นอน”
จิ๋งจิ่วคล้ายว่ามองไม่เห็นน้ำตาของเขา กล่าวต่อว่า “….ดังนั้นเจ้าก็อย่าให้พวกเขารู้ก็สิ้นเรื่อง”
หลิ่วสือซุ่ยใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา กล่าวว่า “แต่ข้ากลัวว่าถ้าไปเรือนอี้เหมา ข้าจะอดใจไม่ไหวจนเผลอไปสืบเรื่องราวในอดีตของอาจารย์เหยียน หากเป็นแบบนั้นจะต้องสร้างปัญหาให้แก่คุณชายอย่างแน่นอน...ตอนนี้ทุกคนต่างรู้ถึงความสัมพันธ์ของคุณชายกับข้า ต่อให้ท่านไล่ข้าออกจากสำนักมันก็ไม่มีความหมาย”
จิ๋งจิ่วถอนใจออกมา กล่าวว่า “เจ้าก็รู้หรือ?”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวว่า “ใช่ขอรับ ดังนั้นข้าถึงได้ไม่ยอมไปเรือนอี้เหมา”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “แต่ถึงอย่างไรปัญหาปราณก่อกำเนิดในร่างกายของเจ้าต้องทำการแก้ไข เจ้าลองคิดเอาเองแล้วกัน ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็กลับไปคุกกระบี่ขอร้องหมาตัวนั้น”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าว “ข้าเองก็รู้สึกแ
