่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ใจแห่งเต๋าค่อยๆ เงียบสงัด ความอ้างว้างโดดเดี่ยวค่อยๆ เกิดขึ้น?”
“ถูกต้อง เมื่ออยู่ที่นั่น เงาของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในโลกแห่งจิตใจจะถูกขยายใหญ่ขึ้นนับหลายร้อยหลายพันเท่า จากนั้นค่อยๆกลืนกินร่างของตัวเองไป”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “สิ่งที่นางหวาดกลัวก็คือความไร้ขอบเขตและตัวเองที่อยู่ในความไร้ขอบเขต”
เจ้าล่าเยวี่ยพอจะเข้าใจความหมายของเขา จึงกล่าวถามต่อว่า “ทำไมถึงต้องมาพูดเรื่องเหล่านี้กับข้า?”
เรื่องเกี่ยวกับการบรรลุเป็นเซียนของนักพรตจิ่งหยาง ความลับเกี่ยวกับเซียนและโลกใบนั้น นางเชื่อว่าจิ๋งจิ่วไม่เคยพูดกับคนอื่นมาก่อน ยกเว้นนาง
ความเชื่อมั่นหรือก็คือความคาดหวังเช่นนี้ได้สร้างความกดดันให้แก่นางอย่างมาก
“สักวันเจ้าจะได้ไปยังโลกนั้น รู้เรื่องพวกนี้เอาไว้ก่อนบ้างมันก็ไม่เสียหายอะไร”
น้ำเสียงของจิ๋งจิ่วคล้ายกำลังบอกว่านางจะได้บรรลุกลายเป็นเพียงอย่างแน่นอน
เจ้าล่าเยวี่ยยิ่งรู้สึกกดดันมากขึ้นกว่าเดิม
ในช่วงเวลาพันกว่าปีที่ผ่านมา บนแผ่นดินเฉาเทียนมีเพียงไป๋เริ่นและจิ่งหยางสองคนเท่านั้นที่บรรลุกลายเป็นเซียน นางเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด มีความมั่นใจในการบำเพ็ญพรตของตัวเ
