รุนแรง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ จิ๋งจิ่วเปลี่ยนเป็นมือซ้าย ยื่นไปหากระถางสัมฤทธิ์อีกครั้ง
ในเมื่อทำการตัดสินใจออกมาแล้ว ก็จะลังเลไม่ได้อีก การเคลื่อนไหวของเขา เป็นเหมือนดั่งสายลมที่แผ่วเบาที่สุดและสายฟ้าที่รวดเร็วที่สุด คว้าจับกระถางสัมฤทธิ์เอาไว้
ในช่วงเวลาสามสิบกว่าปีที่ผ่านมา เขามองดูกระถางสัมฤทธิ์ใบนี้อยู่ในวัดมาแล้วหลายครั้ง แล้วก็เคยจับมาแล้วหลายครั้ง มั่นใจว่ามันเป็นเพียงกระถางสัมฤทธิ์ธรรมดาใบหนึ่ง
แต่ครั้งนี้เขารับรู้ได้ถึงความแตกต่างที่ชัดเจน
พลังเซียนที่แข็งแกร่งเป็นอย่างมากสายหนึ่ง
แล้วก็ยังมีความคิดที่โดดเดี่ยวและเล็กจ้อย
กระถางสัมฤทธิ์พลันหายไป
สีหน้าของจิ๋งจิ่วแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง มือซ้ายกำแน่นเป็นหมัด
ลำแสงจำนวนนับไม่ถ้วน สาดกระจายออกมาจากในมือของเขา ส่องสว่างจนมือของเขาสว่างเจิดจ้า มองเห็นกระทั่งกระดูกที่อยู่ด้านในได้อย่างชัดเจน
ภาพนี้ช่างงดงามและแปลกประหลาด
ลำแสงเหล่านั้นแฝงเอาไว้ด้วยพลังเซียนที่บริสุทธิ์และสง่างาม ดูคล้ายอ่อนโยน แต่ไม่รู้ว่าแฝงพลังเอาไว้มากน้อยเท่าไหร่
จิ๋งจิ่วสองคิ้วขมวดขึ้น ร่างกายสั่นเทาขึ้นมาเบาๆ
ความเจ็บปวดที่เขากำลังแบกรับอยู่ในขณะนี้ได้เหนือไปกว่าที่เขาได้แสดงออกมาแล้ว
นี่คือการโจมตีของพลังเซียน!
หากเปลี่ยนเป็นผู้แสวงมรรคาคนอื่น ต่อให้เป็นเจ้าล่าเยวี่ยที่มีใจแห่งเต่ามั่นคงที่สุด ในเวลานี้ก็คงได้แต่ต้องปล่อยมือ
จิ๋งจิ่วมิได้ปล่อยมือ สีหน้
