ายิ่งขาวซีดขึ้นเรื่อยๆ ดูคล้ายกระดาษ
ไกลออกไปบนยอดเขา มีเสียงนกร้องดังขึ้นมา คล้ายกำลังบอกเตือน
โลหิตสดๆ ไหลออกมาจากริมฝีปากของเขา แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ
เสียงกระดิ่งที่ดังสดใสเสียงหนึ่งดังมาจากในท้องฟ้าที่ไกลออกไป หรืออาจจะมาจากโลกภายนอก
สายตาของจิ๋งจิ่วยิ่งดูชัดเจนขึ้น จนคล้ายเฉยชา เขากล่าวตะโกนเบาๆ ว่า
“เก็บ!”
เสียงฟึบเบาๆ ดังขึ้น
คล้ายกับหนังสือเล่มหนึ่งที่ประกบปิด
เสียงตูมดังสนั่น
เสียงฟ้าคำรามนับหลายร้อยดังขึ้นพร้อมกัน จากนั้นหายไปในพริบตา
ภูเขาปู้โจวสั่นสะเทือนขึ้นมา คล้ายว่ากำลังจะพังทลายลง
เศษหินที่อยู่บนยอดเขาลอยขึ้นมากลางอากาศ ก่อนจะกระจายตัวออกไปรอยๆ
ทะเลเมฆที่อยู่ไกลออกเป็นก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน
สรรพสิ่งจำนวนนับไม่ถ้วนได้ถูกพลังที่ไร้รูปลักษณ์บางอย่างบีบให้ถอยออกไปยังขอบของท้องฟ้าอันว่างเปล่า!
สีฟ้ายิ่งฟ้าขึ้น ส่วนที่โล่งก็ยิ่งโล่งขึ้น
บนยอดเขามีพื้นที่โล่งปรากฏขึ้นมา
……
……
จิ๋งจิ่วยืนอยู่ตรงกลางพื้นที่โล่ง มองขึ้นไปบนท้องฟ้า
เขาพบว่าท้องฟ้าคล้ายจะบางลง หรือก็คือเข้ามาใกล้ขึ้น
จากนั้นเขามองดูพื้น พบว่าพื้นคล้ายจะหนาขึ้น หรือก็คือเข้ามาใกล้ขึ้น
นี่ก็หมายความว่าฟ้าดินคล้ายจะขยับเข้ามาใกล้ขึ้นกว่าแต่ก่อน
จากนั้นเขาก้มมองดูมือซ้ายของตนเอง
มือซ้ายของเขายังคงกำแน่น หว่างนิ้วมีพลังเซียนแผ่กระจายออกมา
พลังเซียนที่ว่านั้นเบาบาง นอกจากเขาแล้วน่าจะไม่มีใครสัมผัสถึงมันได้
ยันต์
