เซียนอยู่ในมือ ถึงเวลาที่ต้องจากไปแล้ว
เขาทอดตามองออกไป จากทะเลสีครามทางด้านตะวันออกไปยังเมืองหลวงของแคว้นฉู่ที่อยู่ทางด้านตะวันตก สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่ภูเขา พบว่าใบไม้ที่เป็นสีเขียวเปลี่ยนกลับเป็นสีแดงอีกครั้ง
“ไปล่ะ”
ไม่รู้ว่าประโยคนี้เขาพูดกับใคร
เขาเหยียบอากาศทะยานออกไป
……
……
เขาอวิ๋นเมิ่ง
หุบเขาหุยอิน
ภายในถ้ำที่อยู่ด้านหลังหอ
ริมคันฉ่องฟ้ากระจ่าง
สายตาจำนวนมากมองไปยังจิ๋งจิ่ว
พริบตาที่เขาลุกยืนขึ้นมาจากอาสนะ ผู้แสวงมรรคาทั้งหมดก็รู้ว่ากำลังมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น
จู่ๆ จิ๋งจิ่วก็ขยับขึ้นมา ก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
จากนั้นเขาลืมตาตื่นขึ้นมา
เขามองออกไปรอบๆ มองเห็นหลิ่วสือซุ่ย ไป๋เจ่า ถงเหยียน จัวหรูซุ่ย แล้วก็มีผู้แสวงมรรคาที่จำชื่อไม่ได้เหล่านั้น
ผู้แสวงมรรคาทั้งหมด รวมไปถึงถงเหยียนต่างพากันโค้งคารวะให้แก่เขาเพื่อเป็นการแสดงความยินดี
จิ๋งจิ่วพยักหน้ารับการคารวะเอาไว้ เขามองหลิ่วสือซุ่ย ย่างเท้าเดินออกไปนอกถ้ำ
กระดิ่งเครื่องเคลือบอันนั้นยังคงส่งเสียงดังสดใส ลอยตามอยู่ด้านหลังเขา
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ ทุกคนต่างตกใจ
ผู้แสวงมรรคามักจะเกิดความรู้สึกสับสนและผิดหวังหลังจากที่ตื่นขึ้นมาจากในดินแดนแห่งความฝันของคันฉ่องฟ้ากระจ่าง แม้แต่คนอย่างซีอี้อวิ๋นก็ใช้เวลาอยู่ครู่นึงจะสามารถสงบสติอารมณ์ได้
จะมีใครที่สามารถสงบนิ่งได้เหมือนอย่างเขา คล้ายไม่จำเป็นต้องใช้เวลาในการปรับตัวจากภาพลวงต
