าเข้ามาสู่ความเป็นจริง เหมือนกับว่าช่วงเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมานั้นไม่มีอยู่อย่างไรอย่างนั้น!
“หยุดนะ!”
ภายในถ้ำพลันมีเสียงตะโกนอย่างโกรธแค้นดังขึ้นมา
ทุกคนหันไปมอง
ไป๋เชียนจวินนั่งอยู่บนอาสนะ เขาเองก็ลืมตาตื่นขึ้นมา ในดวงตาเต็มไปด้วยสายตาที่โกรธแค้นและไม่ยินยอม
“เจ้าไม่ทำตามกฎ! ข้าไม่ยอม!”
ถงเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย คิ้วจึงดูหนาขึ้นกว่าเดิม
เขารู้ว่าในเวลานี้ศิษย์น้องไม่สะดวกที่จะพูดอะไร เขาจึงเตรียมเอ่ยปาก
ไม่มีใครคิดถึงว่าในเวลานี้ไป๋เชียนจวินที่เพิ่งจะตื่นขึ้นมาจากดินแดนแห่งความฝันจะยังคงก่อความวุ่นวายตามนิสัยของฮ่องเต้แคว้นฉินที่เกรี้ยวกราดดุร้าย
เขาใช้วิชาหลบหนีฟ้าดินตามมายังด้านหลังของจิ๋งจิ่ว ปล่อยหมัดออกไปหมัดหนึ่ง!
ในกำปั้นของเขาเปล่งแสงสีขาวจางๆ ออกมา แฝงเอาไว้ด้วยพลังจักรวาลอันแข็งแกร่ง
จิ๋งจิ่วหมุนตัว ปล่อยหมัดออกไปหมัดหนึ่งอย่างสบายๆ เช่นกัน
ไป๋เจ่าลอบอุทานในใจว่าแย่แล้ว จิ๋งจิ่วปล่อยหมัดออกไปปะทะโดยไม่รู้ว่าศิษย์พี่นั้นใช้ของวิเศษประจำกาย เกรงว่าคงจะต้องเสียเปรียบอย่างมาก
นางมั่นใจในตัวจิ๋งจิ่วเป็นอย่างมาก ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตนเองจะต้องลงมือ ในเวลานี้หากคิดอยากจะเรียกระฆังมหาบรรพตทิศใต้ออกมาก็คงจะไม่ทันการเสียแล้ว
สิ่งที่สำนักชิงซานฝึกก็คือกระบี่ สิ่งที่สำนักจงโจวฝึกก็คือพลังจักรวาล ต่างมิได้เน้นหนักเรื่องพละกำลัง แต่ในฐานะที่เป็นผู้บำเพ็ญพรต ร่างกายแข็งแกร่งดุจเหล็กก
