ลือดปรากฏขึ้นมา ตั้งแต่หัวเข่าลงไปถูกตัดออก
เกราะอ่อนล้ำค่าที่เคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ครั้งนี้มันไม่สามารถแสดงประสิทธิภาพใดๆ ออกมา หากแต่ฉีกขาดออก
กระบี่ของจิ๋งจิ่วฟันเป็นทางยาวบนร่างกายของเขา ตั้งแต่หัวไหล่พาดลงมาถึงเอว
โลหิตสดๆ จำนวนนับไม่ถ้วนสาดกระเซ็นออกมาคล้ายละอองหมอก ย้อมกำแพงสีขาวภายในวัดจนกลายเป็นสีแดง
บนกระถางสัมฤทธิ์เองก็เปรอะเปื้อนหยดโลหิต
ชุดสีขาวของจิ๋งจิ่วขาวกระจ่างเหมือนดั่งหิมะ มิได้แปดเปื้อนโลหิตแม้แต่หยดเดียว
ฮ่องเต้แคว้นฉินร้องโหยหวน ล้มนั่งลงไปกับพื้น
นี่เป็นครั้งแรกที่จิ๋งจิ่วชักกระบี่ออกมาจริงๆ
การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้า ตัวกระบี่และฝักกระบี่ส่งเสียงเสียดสีดังออกมาชัดเจน
คิดไม่ถึงว่ากระบี่เล่มนี้จะทำมาจากไม้จริงๆ
กระบี่ไม้เบาหวิว เหมือนดั่งกระดาษ
มีเพียงกระบี่ไม้เช่นนี้เท่านั้นถึงจะสอดประสานเข้ากับความเร็วของกระบี่เซียนแห่งยนโลกได้
จิ๋งจิ่ววางกระบี่ไม้ไปบนลำคอของฮ่องเต้แคว้นฉิน ขอเพียงออกแรงเล็กน้อย ศีรษะของเขาก็จะหลุดออกจากบ่า
ถึงแม้จะเป็นกระบี่ไม้ แต่เมื่ออยู่ใกล้ขนาดนี้ ก็ยังรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือก
ฮ่องเต้แคว้นฉินมิได้สนใจความเจ็บปวดที่เอ่อล้นออกมาจากขาที่ขาด เขากล่าวเสียงสั่นเครือว่า “อย่าฆ่าข้า”
จิ๋งจิ่วมองดูเขานิ่งๆ รอคอยคำพูดประโยคต่อไปของเขา
“เทวทูตไม่ปรากฏกายออกมา เป็นเพราะเจ้ามิได้กลายเป็นผู้ปกครองใต้หล้า ไม่มีสิทธิจะถามถึงกระถางสัมฤทธิ์”
ฮ่องเต
