ครนั้นก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละคน”
ฮ่องเต้แคว้นฉินมองนางพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “หากเจ้าไม่เห็นด้วยกับวิธีการของข้า เจ้าก็สามารถทำตามความคิดของเจ้าได้ ข้าจะไม่ขวางเจ้า”
ไป๋เจ่าเงียบไปอีกครั้ง จากนั้นกล่าวว่า “วันนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย เอาไว้ท่านใจเย็นลงหน่อย พรุ่งนี้ข้าค่อยมาคุยกับท่านใหม่”
……
……
เพื่อยันต์เซียนวัฒนะแผ่นนั้นแล้ว ไป๋เชียนจวินยินดีลืมเรื่องที่ถือว่าสำคัญอย่างมากสำหรับเขาเหล่านั้น เช่นนั้นการจะคุยกับเขาไปมากกว่านี้มันก็ไม่มีประโยชน์
ไป๋เจ่าทราบในจุดนี้ดี ดังนั้นในคืนวันนั้น ภายในพระราชวังเมืองเสียนหยางจึงได้เกิดเหตุการณ์ที่น่าตกตะลึงขึ้น
ฮองเฮาที่ขี้ขลาดมาทั้งชีวิตผู้นั้นได้พานางกำนัลสิบกว่าคนพยายามลอบสังหารฮ่องเต้แคว้นฉิน
หลังจากธูปฟ้าดินสลายอันล้ำค่าหลายดอกถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ฮองเฮาและนางกำนัลเหล่านั้นก็กระโจนเข้าไปหาฮ่องเต้แคว้นฉินที่นอนหลับอยู่บนเตียง
นางกำนัลบางคนคิดอยากจะแก้แค้นให้เพื่อนที่ถูกฮ่องเต้แคว้นฉินทรมานจนตายเหล่านั้น นางกำนัลบางคนทำไปเพราะสิ้นหวัง ส่วนเหตุผลของฮองเฮานั้นไม่มีใครรู้ว่าเพราะเหตุใด
พวกนางใช้เชือกที่เหนียวที่สุดมัดฮ่องเต้แห่งแคว้นฉินเอาไว้ จากนั้นยกมีดอาบยาพิษแทงเข้าไปที่หน้าอกของเขา
แต่พวกนางคิดไม่ถึงว่ากระทั่งในเวลานอนหลับ ฮ่องเต้แคว้นฉินก็ยังสวมใส่เกราะอ่อนเอาไว้ มีดสั้นไม่สามารถสังหารเขาได้ ยิ่งไปกว่านั้นมันกลับทำใ
