นด้วย
ไป๋เจ่าวางพู่กัน มองไปทางลูกน้องเหล่านั้น
ลูกน้องเหล่านั้นก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าสบตานางตรงๆ
ฮ่องเต้แคว้นฉินเดินเอามือไพล่หลังไปรอบห้องหนังสือรอบหนึ่ง ก่อนจะมองดูหนังสือที่อยู่บนชั้นหนังสืออย่างค่อนข้างสนใจ
“ตอนนั้นรัฐทายาทเขียนจดหมายให้ข้าพเจ้าจากที่นี่อย่างนั้นหรือ?”
เขากล่าวถามจิ้งอ๋อง
จิ้งอ๋องตอบว่า “พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
ฮ่องเต้แคว้นฉินพยักหน้า จากนั้นมองไปทางไป๋เจ่าที่อยู่ด้านหลังโต๊ะ สีหน้าค่อยๆ เย็นยะเยือกขึ้นมา
จิ้งอ๋องและคนเหล่านั้นถอยออกไป
ฮ่องเต้แคว้นฉินจ้องมองไป๋เจ่าพลางกล่าว “ตอนนั้นเขาอยู่ที่นี่เพื่อวางรากฐานในการยึดครองแผ่นดินนี้ให้แก่พวกเรา…แต่เจ้ากลับคิดจะทำลายทุกอย่างลงที่นี่?”
ไป๋เจ่ามองเขาอย่างเงียบๆ จากนั้นกล่าวว่า “เดิมทั้งหมดนี้มันก็เป็นของเขาอยู่แล้ว”
“ก่อนตายเขาคิดว่าเขาได้เตรียมทุกอย่างเอาไว้ให้เจ้าแล้ว แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่า คนเมื่อตายไปแล้วมันก็เหมือนกับตะเกียงไฟที่ดับลง กระทั่งป้ายหลุมศพของตัวเองก็ยังไม่สามารถส่องสว่างได้ แล้วนับประสาอะไรกับภายในใจอันมืดมิดของคนอื่นล่ะ? ก็เหมือนอย่างมหาบัณฑิตจางแห่งแคว้นฉู่ผู้นั้น ต่อให้ก่อนตายจะเตรียมการไว้ดีแค่ไหน แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?”
ฮ่องเต้แคว้นฉินมองดูนางพลางกล่าวอย่างจริงจังว่า “เจ้าเป็นผู้หญิง คนที่ถงเหยียนทิ้งเอาไว้เหล่านั้นจะเชื่อฟังเจ้าได้อย่างไร?”
ไป๋เจ่ามองดูเขา คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มกล่าวว่า “ดูเหมือนท่
