านจะลืมไปหลายเรื่องจริงๆ มิเช่นนั้นคงไม่กล่าวคำพูดเช่นนี้ออกมา”
นกชิงเหนี่ยวเกาะอยู่บนกิ่งไม้ด้านนอกหน้าต่าง
บนปลายยอดเขาอวิ๋นเมิ่งมีภูเขาหิมะอยู่ลูกหนึ่ง
คนที่แข็งแกร่งที่สุดของสำนักจงโจวคือนักพรตไป๋
นักพรตไป๋เป็นผู้หญิง
ฮ่องเต้แคว้นฉินสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย เขากล่าวเปลี่ยนประเด็นว่า “ถงเหยียนและเจ้าเตรียมการมานานขนาดนี้ แต่สุดท้ายกลับล้มเหลวง่ายๆ เช่นนี้ เจ้าคงจะรู้สึกว่างเปล่าอย่างมากใช่ไหม?”
“คำว่าว่างเปล่านี้ ท่านเคยกล่าวกับซีอี้อวิ๋นมาแล้วเช่นกัน”
ไป๋เจ่ากล่าวว่า “คนเรามักจะเอ่ยถึงสิ่งที่เราหวาดกลัวออกมาอยู่บ่อยๆ ท่านคงจะหวาดกลัวว่าตัวเองพยายามทุ่มเทอย่างเต็มที่ แต่สุดท้ายกลับได้มาเพียงความว่างเปล่าใช่ไหมล่ะ?”
ฮ่องเต้แคว้นฉินสีหน้าเย็นยะเยือกเล็กน้อย เขากล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะไม่ต่อปากต่อคำกับเจ้า ยันต์เซียนจะเป็นตัวตัดสินเองว่าใครคือคนที่ถูกต้อง”
ไป๋เจ่ากล่าวว่า “ท่านยากจะสำเร็จได้ เพราะที่นี่ยังมีคนอื่นอยู่อีก”
ฮ่องเต้แคว้นฉินกล่าวว่า “ขันทีเหอ? เจ้าเป็นคนบอกเองว่าเขาเพียงคนเดียวไม่สามารถทำอะไรได้”
“ข้าหมายถึงจิ๋งจิ่ว ต่อไปท่านอาจจะลืมเรื่องราวอีกหลายเรื่อง อย่างเช่นชื่อนี้ แต่หวังว่าท่านจะจำคำพูดของข้าในวันนี้เอาไว้ว่าเขาไม่เคยไปไหน”
นี่คือคำพูดประโยคสุดท้ายที่ไป๋เจ่าพูดในดินแดนแห่งความฝันของคันฉ่องฟ้ากระจ่าง
จากนั้นนางก็หยิบเอาหนังสือเล่มหนึ่งที่เก่าจนกลายเป็นสีเหลืองมาพลิกเป
