ิดอ่าน มิได้มองดูฮ่องเต้แคว้นฉินอีก
ตัวหนังสือในหนังสือเล่นนั้นค่อนข้างแปลกประหลาด เป็นตัวหนังสือแปลกๆ ที่ประดิษฐ์ขึ้นมาเอง
นางเองก็อ่านตัวหนังสือเหล่านี้ไม่เข้าใจ แต่พอจะเดาได้ว่าบรรทัดแรกของหน้าแรกนั้นเขียนเอาไว้ว่า ‘ข้าคือถงเหยียน’
อ่านหนังสือทำให้เหนื่อยล้าได้ง่าย แต่การอ่านตัวหนังสือและสัญลักษณ์ที่ดูไม่เข้าใจเหล่านั้นยิ่งทำให้เหนื่อยล้าได้ง่ายขึ้น
นางหลับตาพักผ่อนอยู่ครู่ ในตอนที่ลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตนเองมิได้อยู่ในห้องหนังสือห้องนั้นแล้ว แล้วก็มิได้อยู่ในโลกนั้นแล้วเช่นกัน
แสงสว่างตกลงมาจากโพรงด้านบน ส่องสว่างไปบนคันฉ่องฟ้ากระจ่างที่หมุนอย่างเชื่องช้า เมื่อเทียบกับก่อนที่นางจะจากไปแล้วมิได้มีความเปลี่ยนแปลงอะไรเลย
เพียงแค่หลับตา แล้วก็ลืมตา ก็ผ่านไปหลายสิบปี
สำหรับคนธรรมดาแล้ว ช่างเหมือนกับเรื่องราวทั้งชีวิต
นางหวนคิดถึงวันเวลาที่อยู่ในดินแดนแห่งความฝัน นิ่งเงียบไปเป็นเวลานาน
จากเสียนหยางมายังเป๋ยไห่ แล้วกลับมายังเสียนหยางอีกครั้ง ทั้งชีวิตที่นางอยู่ในคันฉ่องฟ้ากระจ่าง ความจริงแล้วล้วนแต่เป็นชีวิตที่นางวางแผนเอาไว้
ถึงแม้ตอนนี้ดูแล้วมันจะไม่มีปัญหาอะไรเช่นกัน
หากนางคิดอยากจะเป็นฮ่องเต้หญิง นางจะต้องเจอกับแรงต้านอย่างมากแน่นอน ดังนั้นถึงได้เกิดเรื่องราวองค์หญิงตกยากและเรื่องที่เมืองเป๋ยไห่ยกทัพขึ้นมา ตามแผนการเดิมที่วางเอาไว้ ไป๋เชียนจวินที่กลายเป็นฮ่องเต้จะดึงดูดความสนใจและควา
