มโกรธแค้นเอาไว้ทั้งหมด จากนั้นเมื่อถึงช่วงเวลาหนึ่ง นางก็จะออกมาก้าวนำในฐานะองค์หญิงของราชวงศ์ก่อนอีกครั้ง เพียงแต่นางและถงเหยียนคิดไม่ถึงว่าขันทีเหอจะได้เจอกับฮ่องเต้ที่ยอดเยี่ยมอย่างมากคนหนึ่งในแคว้นจ้าว ส่วนมหาบัณฑิตจางก็ต่อชีวิตให้แคว้นฉู่อีกยี่สิบปี ทำให้สถานการณ์แปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อนยิ่งขึ้น
ดังนั้นนางจึงมิได้ต่อว่าอะไรในเรื่องการตัดสินใจของไป๋เชียนจวิน
จู่ๆ นางพลันรับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมายังตน จึงเหลียวหน้ากลับไป ก่อนจะพบว่าเป็นซีอี้อวิ๋นผู้นั้นที่กำลังมองมาที่ตนเอง บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยน
เขาออกมาจากดินแดนแห่งความฝันก่อนไป๋เจ่าเพียงไม่นาน
สมแล้วที่เป็นบันฑิตแห่งเรือนอี้เหมา ถึงแม้จะเพิ่งพบเจอเรื่องราวโหดร้ายขนาดนั้นในดินแดนแห่งความฝัน แต่ในเวลานี้เขากลับสงบสติอารมณ์ลงได้อย่างสิ้นเชิง
ไป๋เจ่ารู้สึกนับถือเขาเป็นอย่างมาก จากนั้นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในพระราชวังเมืองเสียนหยาง ก่อนกล่าวขอโทษว่า “ล่วงเกินท่านแล้ว”
ซีอี้อวิ๋นมิได้ใส่ใจ เขายิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวถามคำถามหนึ่ง
สิ่งที่เขาสนใจที่สุดมิใช่เรื่องที่ว่าฮ่องเต้แคว้นฉินจัดการกับลูกศิษย์เหล่านั้นอย่างไรหลังจากตนเองตาย เพราะจุดจบสามารถคาดเดาได้ สิ่งที่เขาอยากรู้ที่สุดนั้นคืออีกเรื่องหนึ่ง
“ฮ่องเต้แคว้นฉู่น่าจะเป็นจิ๋งจิ่ว ตอนนี้เขายังไม่ออกมา เช่นนั้นเขาไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันแน่?”
ไป๋เจ่ามองตามสายตาของเขาไป
ตอนนี้ข้างคั
