นฉ่องฟ้ากระจ่างมีเพียงสามคนที่ยังหลับอยู่
ไป๋เชียนจวินนั่งอยู่ด้านหน้าสุด หว่างคิ้วกระตุกขึ้นมาเป็นบางครั้ง ดูค่อนข้างเจ็บปวด
เหอจานคล้ายกำลังนอนหลับอยู่จริงๆ ศีรษะที่เรียบโล้นผงกอยู่ตลอดเวลา คล้ายง่วงนอนจนแทบจะทนไม่ไหว แล้วก็เหมือนกำลังเห็นด้วยกับหลักธรรมอะไรบางอย่าง
จิ๋งจิ่วยังคงเหมือนก่อน ดวงตาหลับสนิท ขนตาไม่ขยับ สีหน้าสงบนิ่ง คล้ายเซียนที่อยู่ในภาพวาด
กระดิ่งเครื่องเคลือบอันนั้นยังคงลอยอยู่ด้านหลังเขา ส่งเสียงเบาๆ ออกมาเป็นระยะ
ไป๋เจ่าไม่รู้ว่าเหอจานอยู่ที่ไหน แล้วก็ยิ่งไม่รู้ว่าจิ๋งจิ่วอยู่ที่ไหน
นางส่ายศีรษะไปทางซีอี้อวิ๋น ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปนอกถ้ำ
เมื่อมาถึงหุบเขาหุยอิน ถงเหยียนรอคอยนางอยู่
จากกันแค่ไม่กี่วัน แต่สำหรับนางกลับเหมือนเป็นเวลาหลายปี
นางคารวะเขาอย่างจริงจัง
ถงเหยียนงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจความหมายของนาง เขามิได้หลบหลีก หากแต่รอจนนางยืดตัวขึ้นมาจึงกล่าวถามว่า “เจ้ารู้ใช่ไหมว่าจิ๋งจิ่วไปอยู่ที่ไหน?”
ไป๋เจ่าลืมตาโต รู้สึกตกใจอย่างมาก ในใจครุ่นคิดว่านั่นคือโลกของคันฉ่องฟ้ากระจ่าง ชิงเหนี่ยวคือดวงจิตคันฉ่อง ย่อมต้องรู้ว่าจิ๋งจิ่วอยู่ที่ไหน แต่เหตุใดท่านจึงมาถามข้า?
ถงเหยียนเห็นสีหน้านาง รู้ว่านางกำลังคิดอะไร จึงกล่าวด้วยสีหน้าคร่ำเคร่งว่า “จิ๋งจิ่วหายไปแล้ว”
…………………………………………………………………………
