หยางก็กำลังเกิดการฆ่าฟันอย่างโหดเหี้ยมเช่นเดียวกัน
นกชิงเหนี่ยวเกาะลงไปบนชายหลังคาของหอธนู มองไปทางนั้นอย่างเงียบๆ
กองทหารแคว้นฉินล้อมโรงเรียนหลวงเอาไว้อย่างแน่นหนา
บัณฑิตที่เหน็บกระบี่ยาวจำนวนร้อยกว่าคน เตะโต๊ะหนังสือที่อยู่ตรงหน้า เอามาขวางประตูตำหนักที่ทั้งบางและไร้ประโยชน์เอาไว้ พยายามที่จะป้องกันและทำการโจมตีกลับ
ท่ามกลางลูกดอกหน้าไม้ที่ตกโปรยปรายลงมาทั่วท้องฟ้า เลือดสดๆ สาดกระเซ็นไปบนหน้าต่างของตำหนัก มีเพียงเสียงร้องเจ็บปวด ไม่มีเสียงร้องความเมตตา แล้วก็ไม่มีเสียงร่ำไห้
กองทัพแคว้นฉินพังประตูหน้าเข้ามา
เหล่าบัณฑิตผลักประตูตำหนักแล้ววิ่งเข้าไป
ถึงกระบี่จะยาวแค่ไหนก็สามารถชักออกมาฆ่าคนได้ ขอเพียงอยากจะทำ
การต่อสู้อันดุเดือดดำเนินอยู่ครู่ใหญ่
เหล่าบัณฑิตสังหารศัตรูที่มีจำนวนมากกว่าตัวเองหลายเท่า จนกระทั่งกระบี่หัก
พวกเขาล้มลงเพราะลูกธนูที่ยิงลงมา ล้มลงเพราะหอกยาวแทงเข้ามา ล้มลงเพราะมีดดาบที่ฟันเข้ามา ล้มลงไปในกองเลือด ก่อนจะตายจากไป
ทุกที่ในโรงเรียนหลวงของเมืองเสียนหยางล้วนเต็มไปด้วยซากศพและกลิ่นคาวเลือด แมลงวันบินว่อน ส่งเสียงร้องดังหึ่งๆ ดูช่างน่ารำคาญ
กองทัพแคว้นฉินขุดหลุมขนาดใหญ่ในโรงเรียนหลวง เอาศพของบัณฑิตเหล่านั้นโยนลงไป และขนเอาหนังสือที่อยู่ในโรงเรียนหลวงออกมากองไว้ด้านบน ราดน้ำมันตุงลงไปแล้วจุดไฟ
เปลวไฟลุกโชน เกิดเป็นควันดำจำนวนมาก เผาไหม้อยู่เป็นเวลานาน จนกระทั่งพลบค
