ินออกมาจากเหลาสุรา เขามองไปทางชายหลังคาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
นกชิงเหนี่ยวตัวนั้นบินหนีไปแล้ว
มันเชื่อว่าผู้บำเพ็ญพรตที่อยู่ด้านนอกพบเขาหุยอินเองก็คงไม่อยากเห็นภาพเช่นกัน พวกเขาไม่ใช่ยอดฝีมือพรรคมารที่วิปริตพวกนั้นเสียหน่อย…อย่างน้อยภายนอกก็ไม่ใช่
ถนนในยามค่ำคืนเงียบสงัด ไกลออกไปคล้ายจะมองเห็นแสงอาทิตย์ยามเช้ารำไร แต่บนโลกมนุษย์กลับยิ่งดูมืดมิด
เหอจานเอาเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ขึ้นมาคลุมพลางเดินออกไปในความมืด จากนั้นอยู่ด้านหลังพลันมีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นมา
เสียงร้องโหยหวนไม่ได้ขาดตอน เพียงแต่ค่อยๆ เบาลง
……
……
เจียงรุ่ยเป็นผู้บำเพ็ญพรตที่มีสภาวะที่ไม่เลวคนหนึ่ง แต่สำหรับโลกที่กว้างใหญ่ไพศาลแล้ว การตายของเขาเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเรื่องหนึ่งเท่านั้น
มีเพียงสำนักในจังหวัดลู่ซานแห่งนั้นที่ยังวิตกกังวลอยู่เป็นเวลานานเพราะเรื่องนี้ เจ้าสำนักถึงขนาดคิดว่าจะเข้าวังไปเพื่อขอขมาเหอกงกงดีหรือไม่ เพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไป ทางหน่วยสืบสวนและจับกุมก็มีได้สั่งการอะไรมาอีก เขาถึงได้ค่อยๆ วางใจลง
เหอจานเก็บคนผู้นี้โดยไม่ทำอะไรมาเป็นเวลาหลายสิบปี แต่จู่ๆ คืนนั้นกลับจับเขามาตัดแขนตัดขา ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องนี้มันหมายความว่าอย่างไร
ไทเฮาไม่รู้ว่าในคืนนั้นได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นในเหลาสุรา นางนั่งรอคอยดูปฏิกิริยาของเหอจานอย่างกระวนกระวายและวิตกกังวล
นางมองว่าคนชั่วที่ไม่จงรักภักดีอย่างเหอจานจะต้องใช้เหตุการณ์ที่นาง
