้วนแต่จัดอยู่ในเรื่องการศึกษาคนและรับมือคน สำหรับเหอกงกงที่มีประสบการณ์โชกโชนแล้ว ไม่ถือเป็นเรื่องที่ยากลำบากอะไร
เก่าไปใหม่มา บัลลังก์ฮ่องเต้มิอาจปล่อยว่างได้ การแต่งตั้งฮ่องเต้องค์ใหม่จึงเป็นเรื่องที่เร่งด่วน
คนที่มีสิทธิ์จะปรึกษาหารือในเรื่องนี้มีเพียงแค่สองคน
ภายในตำหนักหยวนกงที่เงียบสงบ
ไทเฮามองดูเหอจาน ก่อนกล่าวด้วยใบหน้าขาวซีดว่า “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่? เป็นฮ่องเต้อย่างนั้นหรือ? เจ้าคิดจะชิงแผ่นดินที่ฮ่องเต้พระองค์ก่อนทิ้งเอาไว้อย่างนั้นหรือ?”
หลังจากนางแต่งให้ฮ่องเต้ก็ไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้ หลายปีมานี้คอยพาฮ่องเต้น้อยร่ำเรียนหนังสืออยู่ในวัง ฟังประชุมว่าราชการภายในท้องพระโรง ย่อมต้องมีความรู้สึกผูกพันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
เหอจานไม่ได้ตอบคำถามนาง หากแต่กล่าวว่า “เลือกคนที่เล็กหน่อย จะดีที่สุดถ้ายังจำความไม่ได้”
ไทเฮาตะคอกเสียงดังว่า “ไม่ว่าจะเลือกใครมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับเจ้า! ขอเจ้าอย่าได้คิดจะสอดมือเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้อีก!”
เหอจานกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ไยต้องระแวงกระหม่อมถึงเพียงนี้?”
ไทเฮาจ้องมองดวงตาของเขา ก่อนจะกัดฟันกล่าวด้วยความรู้สึกเคียดแค้นว่า “เจ้าฆ่าฮ่องเต้ตายไปสองคนแล้ว หรือยังคิดจะฆ่าคนที่สาม?”
เมื่อได้ฟังคำพูดประโยคนี้ เหอจานนิ่งเงียบไปเป็นเวลานาน ก่อนกล่าวว่า “ที่แท้ในใจของพระองค์คิดว่าเขาตายด้วยน้ำมือกระหม่อมมาโดยตลอด?”
ไทเฮากล่าวว่า “หรือว่าไม่
