ับการต้อนรับจากประชาชนที่อยู่สองฝั่งของถนนอย่างที่ไม่เคยได้เจอมาก่อน เหล่าองครักษ์เสื้อแดงที่อยู่ข้างขบวนรถต่างมีสีหน้าแปลกประหลาด ในใจครุ่นคิดว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น?
การบุกเบิกพื้นที่ขึ้นมาใหม่นั้นเป็นความดีความชอบอย่างใหญ่หลวง ถึงแม้จะเป็นคนที่เกลียดเขาแค่ไหน ในเวลาแบบนี้ก็ทำได้เพียงอยู่อย่างเงียบๆ
เหอจานไม่มีความรู้สึกใดๆ แล้วก็มิได้สนใจ สำหรับเขาแล้ว เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีที่ดังมาจากด้านนอกหน้าต่างนั้นมิได้ต่างอะไรกับเสียงกรีดร้องของเหล่าเจ้าหน้าที่ในหน่วยสืบสวนและจับกุมเลย
เขายังคงคิดถึงเรื่องนั้นอยู่
เมื่อเดินเข้ามาในห้องทรงพระอักษร ฮ่องเต้น้อยเดินเข้ามาต้อนรับ พลางกล่าวด้วยสีหน้าจริงใจว่า “ท่านอาลำบากแล้วขอรับ”
เหอจานพลันกล่าวขึ้นมาว่า “ข้าเข้าใจแล้ว”
ฮ่องเต้น้อยสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย พยายามรักษาความสุขุมเอาไว้พลางกล่าวว่า “ท่านอาเข้าใจเรื่องใดหรือขอรับ”
เหอจานมิได้สนใจเขา หากแต่กล่าวกับตัวเองว่า “ที่แท้เป็นเพราะองค์หญิงตกยากผู้นั้น…”
ฮ่องเต้ยิ่งรู้สึกประหลาดใจ แต่กลับไม่ได้ถามอะไรอีก
เหอจานรวบรวมสมาธิ เดินมายังหน้าตู้หนังสือในห้องทรงพระอักษร เลิกผ้าม่านผืนนั้นออก เผยให้เห็นแผนที่ขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังใบนั้น
เขามองดูแผนที่ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกเอาพู่กันขึ้นมาทำสัญลักษณ์ไปบนตำแหน่งหนึ่งของชายแดนแคว้นจ้าว
บนแผนที่มีสัญลักษณ์แบบนี้อยู่มากมาย แต่ยังมีพื้นที่ว่างอยู่อ
