ีกมากกำลังรอคอยสัญลักษณ์เหล่านี้อยู่
“ทุกคนต่างพูดกันว่าชัยชนะในการรบกับค่ายทางตะวันตกครั้งนี้เป็นเพราะข้าวางแผนเอาไว้รอบคอบ มองการณ์ไกล แล้วก็สงบเยือกเย็น แต่ไม่มีใครรู้เลยว่านี่เป็นแผนการที่ข้าและฮ่องเต้องค์ก่อนวางเอาไว้ตั้งแต่เมื่อสิบห้าปีก่อนแล้ว”
เหอจานมองดูฮ่องเต้น้อยพลางกล่าว “ไม่ว่าจะทำเรื่องใดก็ควรจะวางแผนให้เรียบร้อยก่อนค่อนขยับ คิดให้เข้าใจก่อนค่อยทำ”
ฮ่องเต้น้อยนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ในใจครุ่นคิดว่าในเมื่อนี่เป็นผลงานของฮ่องเต้องค์ก่อน แล้วเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนข้า?
“แล้วก็ไม่รู้ว่าฮ่องเต้แคว้นฉู่วางเพลิงเผาตัวเองจริงๆ หรือว่าถูกขุนนางในราชสำนักวางแผนสอบสังหาร หรือว่าอาศัยเพลิงไหม้ครั้งนี้หลบหนีไป” เหอจานเดินมาหน้าโต๊ะ เทชาให้ตัวเองถ้วยหนึ่งแล้วดื่มไปจนหมด ก่อนจะกล่าวต่อว่า “แต่ไม่ว่าเขาจะตายจริงหรือไม่ สำหรับชาวฉู่ในตอนนี้แล้วเขาก็คือคนที่ตายไปแล้ว ไม่สามารถก่อปัญหาอะไรได้อีก”
ฮ่องเต้น้อยได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกตกใจ รู้สึกว่าคำพูดประโยคนี้เหมือนจะกำลังเตือนตัวเองอยู่ จึงไม่กล้านิ่งเงียบต่อไป เขากล่าวว่า “ท่านอาไว้พบกันพรุ่งนี้ขอรับ”
……
……
ผู้แสวงมรรคาเข้ามายังโลกของคันฉ่องฟ้ากระจ่างเป็นเวลาสามสิบเจ็ดวันแล้ว
ดอกไม้ไม่อาจแดงได้ร้อยวัน คนก็ไม่อาจดีได้พันวัน ยิ่งไปกว่านั้นความสัมพันธ์ของฮ่องเต้น้อยกับเหอกงกงก็ไม่มีทางที่จะดีไปได้ตลอด อันที่จริงแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยดีอย่างแท้
