บแคว้นฉินแล้วก็มิได้ตัดขาดการติดต่อ เชื่อว่าในราชวงศ์ใหม่หลังจากนี้จะต้องมีตำแหน่งของเขาอยู่เป็นแน่….
แม่นางเย่อวิ้นมองดูรัฐทายาทที่กำลังนอนหลับ หลังนิ่งเงียบเป็นเวลาครู่ใหญ่ จู่ๆ ก็หยิบมีดเล่มเล็กออกมาแล้วปาดไปที่ลำคอของเขา
จากนั้นนางหยิบเอาพู่กันออกมาจุ่มไปบนโลหิตของเขา แล้วเขียนบทกลอนสั้นๆ ออกมาบทหนึ่ง
บทกลอนนั้นบรรยายถึงความเจ็บปวดที่อาณาจักรล่มสลายและความโกรธแค้นที่มีต่อขุนนางในราชสำนักและฮ่องเต้แคว้นฉู่
ในนั้นมีคำพูดอยู่ประโยคหนึ่งบอกว่า “ไม่มีใครสักคนที่เป็นผู้ชาย”
รัฐทายาทของจวิ้นอ๋องถูกหญิงคณิกาคนหนึ่งสังหาร ต่อให้เป็นช่วงเวลาอาณาจักรกำลังล่มสลายหรือฟ้าถล่มดินทลาย มันก็ยังเป็นเรื่องใหญ่ที่น่าตกตะลึงเป็นอย่างมาก
แม่นางเย่อวิ้นถูกจับเข้าคุก ต่อให้กลอนบทนั้น โดยเฉพาะประโยคนั้นจะแพร่กระจายไปในเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว นางก็หนีไม่พ้นจุดจบที่จะถูกจับแยกแขนขาเชือดเนื้อเถือหนัง
ในเวลานี้เอง ขันทีผู้หนึ่งได้เข้ามาในคุกอย่างเงียบๆ แล้วพานางออกมา
ขันทีพานางนั่งรถม้าออกมาจากเมืองหลวงในเวลาค่ำคืน เดินทางต่อเนื่องเป็นเวลาหลายคืนจนมาถึงด้านนอกค่ายตะวันตก มาสวามิภักดิ์เข้ากับกองทัพแคว้นจ้าว
รถม้าคันนั้นถูกพาเข้าไปในกระโจมบัญชาการที่อยู่ตรงกลาง
เหอจานกงกงที่คลุมเสื้อคลุมสีดำเดินมาตรงหน้ารถพลางเลิกผ้าม่านขึ้น เมื่อเห็นหญิงคณิกาที่มีใบหน้างดงาม สีหน้าขาวซีดผู้นั้น เขาก็ขมวดคิ้วขึ้นมาโดยไม่พูดอะไ
