งช้าอีกหน่อย
แต่เขาตายไปแล้ว ตอนนี้กระทั่งนายพลเผยก็ตายไปแล้วเช่นกัน
ความเป็นความตายไม่มีใครสามารถควบคุมได้ กระทั่งจิ๋งจิ่วก็ไม่สามารถทำได้เช่นกัน
แม้จะอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงด้านนอกคันฉ่องฟ้ากระจ่าง เขาก็ทำได้เพียงพยายามยื้อความตายของตัวเอง แต่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความตายของผู้อื่นได้
ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวตระกูลจิ๋งที่อยู่ในเมืองเจาเกอ หรืออย่างเช่นสองสามีภรรยาตระกูลหลิ่วที่อยู่ในหมู่บ้านบนภูเขา สุดท้ายก็พวกเขาก็ต้องตายจากไป
นกชิงเหนี่ยวมองดูดวงตาของเขาอย่างเงียบๆ ไม่ได้เปลี่ยนร่างกลับไปเป็นสาวน้อย
ไม่นานมันก็จากไปอีกครั้ง ไปดูภาพอันยิ่งใหญ่ของกองทัพแคว้นฉินที่รุกลงมาทางใต้แทนเหล่าผู้บำเพ็ญพรตที่อยู่ในโลกภายนอก
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไปครู่ นิ้วมือดีดขึ้นมาเบาๆ ตะเกียงที่อยู่บนเสาระเบียงทางเดินถูกจุดขึ้นมา
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ด้านนอกตำหนักก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา ขันทีน้อยผู้นั้นคุกเข่าอยู่ตรงหน้ารอเขาสั่งการ
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “บอกคนที่อยู่นอกวัง พรุ่งนี้ข้าจะเข้าประชุมตอนเช้า”
……
……
ฟ้ายังไม่สาง ท้องฟ้ายังคงอยู่ในความมืดมิด มีเพียงบางแห่งที่ยังมีแสงไฟแห่งความรื่นรมย์และสิ้นหวังหลงเหลืออยู่
บนถนนมีเสียงล้อรถที่บดไปบนพื้นหิน รถหลายคันมุ่งหน้าออกมาจากทางใต้ของเมือง ทยอยไปรวมตัวอยู่บนถนนที่จะมุ่งหน้าไปยังพระราชวัง
รถบางคันหยุดลง เหล่าขุนนางเลิกผ้าม่านขึ้นมาสบตากันหรือไม่ก็พูดคุยกันเสียงเบา
