่าวประโยคนี้ต่อเหล่าขุนนางในราชสำนัก
แคว้นฉู่ต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน การยอมแพ้คือทางเลือกที่ดีที่สุด แต่ไม่มีขุนนางคนไหนกล้าตัดสินใจเช่นนี้
ก็เหมือนกับเรื่องราวในประวัติศาสตร์ ทุกคนต่างทราบดีว่าสองแคว้นทำศึกกัน ขุนนางและประชาชนยอมแพ้ได้ แต่ฮ่องเต้ยอมแพ้ไม่ได้…. การที่ฝ่าบาททรงเสนอให้ยอมแพ้ด้วยตัวพระองค์เอง ก็เนื่องด้วยไม่อยากให้เหล่าขุนนางในราชสำนักต้องแบกรับความรับผิดชอบอันหนักหนาสาหัสนี้ แล้วก็เพื่อรีบแก้ไขสถานการณ์อันวุ่นวายในปัจจุบัน
การตัดสินใจนี้ทั้งชาญฉลาดและชัดเจน แต่ปัญหาก็คือจะมีฮ่องเต้พระองค์ไหนยินดีทำเช่นนี้?
เรื่องที่มหาบัณฑิตโจวสามารถคิดได้ เหล่าขุนนางในราชสำนักที่ชาญฉลาดเหล่านี้มีใครบ้างที่คิดไม่ได้? หลังจากเงียบสงัดเป็นเวลานาน จู่ๆ ภายในท้องพระโรงก็เสียงร่ำไห้ดังขึ้นมา
กระทั่งขุนนางที่ไม่ได้ร่ำไห้ออกมา ในเวลานี้สองตาก็ยังแดงก่ำเช่นเดียวกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเจ็บปวด ถึงแม้ไม่รู้ว่านั่นออกมาจากใจจริงหรือเป็นการเสแสร้ง
เจ้ากรมวัดไท่ฉางหมุนตัวมาจ้องมองดูขุนนางที่ไร้ประโยชน์เหล่านี้ พลางกล่าวตะคอกว่า “จะร้องไห้ทำไม! ฝ่าบาทยังทรงมีชีวิตอยู่นะ!”
มารดาของคุณชายใหญ่ตระกูลจางลาโลกไปตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อน ตอนนี้เขาเป็นชายชราคนหนึ่ง ศีรษะกลายเป็นสีเทา แต่บารมีกลับมีมากกว่าแต่ก่อน ดูมีเค้าลางของผู้เป็นบิดาในอดีตเล็กน้อย
สิ้นเสียงตะคอกของเขา ในที่สุดเสียงร่ำไห้ภาย
