นในอย่างหวาดกลัว แต่กลับมองไม่เห็นอะไร หัวไหล่ค่อยๆ เลื่อนออกจากประตูท้องพระโรง
ประตูท้องพระโรงค่อยๆ เปิดออก จิ๋งจิ่วเดินออกมา
ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิง ทั่วทั้งตัวชโลมไปด้วยเลือด มือขวาถือกระบี่อยู่เล่มหนึ่ง ใบหน้าค่อนข้างขาวซีด
คุณชายใหญ่รีบคุกเข่าลงไป ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง
จิ๋งจิ่วทอดตามองออกไป “บอกแม่เจ้าว่าเชือกรัดผมอันนี้ไม่ค่อยทนเท่าไร”
………………………………………………….
