นั้น เจ้ากระทรวงจินพลันเข้าใจเรื่องราวต่างๆ ขึ้นมาทันที เหตุใดอาจารย์ถึงไม่กล้าชิงบัลลังก์ เหตุใดฮ่องเต้ถึงเก็บตัวอยู่ในวัง เหตุใดรัฐทายาทของอ๋องจิ้งถึงตอบรับพระราชโองการแล้วเข้ามายังเมืองหลวง จากนั้นก็ตาย เหตุใดในตอนที่ไม่มีฝนฤดูใบไม้ร่วง ไฟกองนั้นถึงไม่ลุกขึ้นมาในวังเสียที….
เสียดายที่เขาเข้าใจช้าไป ความรู้สึกสิ้นหวัง ความรู้สึกเสียดายและความรู้สึกหวาดกลัวอย่างรุนแรงทำให้เขาไอขึ้นมา
ริมฝีปากของเขาพ่นโลหิตออกมาราวสายหมอก
มีเสียงตะโกนตกใจดังขึ้นมา
เขายังคงไอต่อไป ร่างกายโค้งงอคล้ายกุ้งฝอยที่ถูกต้มจนสุก โลหิตสำลักออกมาไม่หยุด สุดท้ายก็ไอออกมาเป็นชิ้นเนื้อ
จิ๋งจิ่วรับเอาที่รัดผมมาจากมือของเหล่าฮูหยิน ก่อนจะมัดผมสีดำของตัวเองจนเรียบร้อย จากนั้นเดินผ่านข้างกายเจ้ากระทรวงจินออกไปทางด้านนอกเรือนมหาบัณฑิตโดยมิได้เหลือบมองดูเขาแม้เพียงนิดเดียว
เหล่าฮูหยินใช้ไม้เท้ายันร่างกายขึ้นมา ยืนส่งจิ๋งจิ่วด้วยสีหน้านอบน้อม ในตอนที่เดินผ่านเจ้ากระทรวงจิน นางได้ถ่มน้ำลายไปที่ใบหน้าเขาคำหนึ่ง
น้ำลายคำนั้นเป็นเหมือนค้อนที่ทุบลงไป เจ้ากระทรวงจินล้มลงไปกับพื้น ร่างกายกระตุกเล็กน้อย จากนั้นลมหายใจขาดหายไป
……
……
ในคืนวันนั้น ขุนนางทุกคนในเมืองหลวงของแคว้นฉู่ที่มีสิทธิเข้าร่วมประชุมว่าราชการต่างได้รับแจ้งว่าพรุ่งนี้จะมีการประชุมใหญ่
ความจริงแล้ว ในพระราชวังเพียงแค่ส่งขันที่คนหนึ่งแจ้งไปมหาบัณฑิตเฉิน
จากตรงนี้
