ุมประโยคหนึ่งว่า — มหาบัณฑิตทำงานได้ดี พวกเจ้าอย่าวุ่นวาย
เรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากที่มหาบัณฑิตตายไปเหล่านี้ ในสายตาของฝ่าบาททรงมองว่าพวกกระหม่อมกำลังก่อเรื่องวุ่นวายอยู่หรือ? เช่นนั้นฝ่าบาทพระองค์ทรงคิดจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไร?
ขุนนางหลายๆ คนมองดูชายหนุ่มที่สวมชุดสีเหลืองบนเก้าอี้อยู่ในจุดสูงสุดผู้นั้น ภายในใจได้เกิดความคิดต่างๆ นานา จากนั้นสายตาก็ได้ถูกใบหน้าที่สง่างามนั้นดึงดูดเอาไว้อย่างรวดเร็ว พวกเขาต่างรู้สึกตกตะลึง ในใจครุ่นคิดว่าฝ่าบาททรงเป็นชายหนุ่มที่งดงามขนาดนี้เลยอย่างนั้นหรือ ผมสีดำเพียงแค่รวบเอาไว้ด้านหลังอย่างเงียบๆ เหตุใดจึงดูคล้ายเซียนเช่นนี้?
จิ๋งจิ่วย่อมไม่สนใจว่าขุนนางเหล่านี้กำลังคิดอะไรอยู่ เขากล่าวว่า “เริ่มกันเถอะ”
ขันทีน้อยผู้หนึ่งมองดูใบรายชื่อที่อยู่ในมืออย่างตื่นเต้น กำลังเตรียมจะพูดขึ้นมา
ทันได้นั้นเองมหาบัณฑิตเฉินพลันก้าวออกมาข้างหน้า ถวายบังคมจิ๋งจิ่วแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องอยากทูลถามพ่ะย่ะค่ะ”
จิ๋งจิ่วมองดูคนผู้นี้ มิได้กล่าวกระไร
มหาบัณฑิตเฉินกล่าวว่า “เมื่อวานจินเฉิงที่เป็นเจ้ากระทรวงพิธีการได้รับพระราชโองการให้ไปค้นเรือนตระกูลจาง เหตุใดฝ่าบาทถึงเสด็จไปอยู่ที่นั่นได้พ่ะย่ะค่ะ? แล้วเจ้ากระทรวงจินตายได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”
คำถามสองประโยคนี้เสียมารยาทเป็นอย่างมาก แต่สิ่งที่ไร้มารยาทยิ่งกว่านั้นก็คือในตอนที่เขาถามคำถามออกไป เขาจ้องมองดวงตาขอ
