มยาจะหมด แต่สีหน้าก็มิได้ดีขึ้น เขานอนเอนตัวอยู่บนตั่ง หอบหายใจเล็กน้อย จากนั้นกล่าวต่อว่า “ในใต้หล้าหลังจากนี้ คนที่จะรับมือฮ่องเต้ไป๋ได้ก็มีเพียงเจ้าเท่านั้นแล้ว”
เหอจานมิได้พูดอะไร แล้วก็มิได้บอกให้ฝ่าบาทพักผ่อน เพราะไม่ว่าใครต่างก็รู้ว่าฝ่าบาทอยู่ได้อีกแค่ไม่กี่วันเท่านั้น
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและการเชื้อเชิญ เหอจานนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตบหลังมือของเขา ยังคงมิได้กล่าวกระไร
มีสายลมพัดมาจากด้านนอกตำหนัก คนที่เดินตามสายลมเข้ามาคือฮองเฮา
นางเดินมายังหน้าตั่งด้วยน้ำตานองหน้า เบียดเหอจานให้ออกไปอย่างหยาบคายเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงข้างกายฮ่องเต้พลางกุมมือของเขาเอาไว้
เหอจานเดินออกไปด้านนอกตำหนัก คล้ายได้ยินเสียงถอนใจดังไล่ตามหลังมา
……
……
ในคืนวันนั้น ฮ่องเต้แคว้นจ้าวสวรรคตลง
เหอจานมองดูเขาสิ้นลมไปต่อหน้า จากนั้นเริ่มจัดการเรื่องราวต่างๆ อย่างสงบนิ่ง จนกระทั่งจัดการได้พอสมควรแล้ว เขาถึงจะกลับยังห้องของตนเอง นอนพักอยู่ครึ่งชั่วยาม
ตลอดทุกขั้นตอน เขาไม่ได้ทำอะไรที่เกินเลย ไม่ได้ทำอะไรที่เป็นการเสียมารยาท
ฮองเฮาได้ให้คนมาถาม หลังรู้ว่าเขาไม่ได้ไปยังสวนดอกไม้ก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือว่าผิดหวังดี
ฟ้ายังไม่สว่าง ทั้งในและนอกพระราชวังก็มีขุนนางสวมชุดไว้ทุกข์ยืนอยู่เต็มไปหมด แล้วก็มีขุนนางจำนวนมากไปยืนรอต้อนรับอยู่นอกเมืองตามกฎ
รัฐทายาทของอ๋องเหอ
