เจียนเตรียมเข้าเมืองหลวงเพื่อสืบทอดราชบัลลังก์
ตามหลักแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ได้กำหนดเอาไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่ห้าปีก่อน เช่นนั้นรัฐทายาทก็ควรจะเข้ามาอยู่ในวังในฐานะรัชทายาท จากนั้นก็สืบทอดราชบัลลังก์ในวันนี้ได้เลย แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ข้อเสนอนี้จึงมิเคยได้รับการพิจารณา ว่ากันว่าเป็นเพราะเหอกงไม่ชอบรัฐทายาท จึงแอบใช้ลูกไม้บางอย่าง
เวลาค่อยๆ ผ่านไป แสงอาทิตย์ค่อยๆ ส่องสว่างมุมหลังคาของตำหนัก แต่เหล่าขุนนางที่ออกไปต้อนรับด้านนอกเมืองยังไม่กลับมา
บรรยากาศภายในวังและภายนอกวังค่อนข้างตึงเครียดและกดดัน
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
บนถนนมีเสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นมา
ม้าเร็วกลับมาแจ้งข่าว
จากนั้นก็มีการรายงานต่อเป็นทอดๆ
เหล่าขุนนางและอ๋องที่ยืนอยู่สองข้างของบันไดหยกด้านหน้าตำหนักจ้องมองดูเจ้าหน้าที่ของกรมพิธีการผู้นั้นราวกับว่าจะจับเขากลืนลงไปทั้งเป็นอย่างไรอย่างนั้น
เจ้าหน้าที่กรมพิธีการผู้นั้นใบหน้าขาวซีด เขากล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “รัฐทายาท…รัชทายาท…ไม่….ท่านผู้นั้นไม่ยอมเดินเข้าประตูเจิ้งหมิง หากแต่จะเดินเข้าทางประตูซีฮว๋า”
เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ ด้านหน้าตำหนักพลันเงียบสงัด เหล่าขุนนางสบตากัน ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร
รัชทายาทรับตำแหน่งต้องเดินเข้าทางประจูเจิ้งหมิง
ฮ่องเต้กลับวังมาต้องเดินเข้าทางประตูซีฮว๋า
เรื่องง่ายๆ แต่กลับสำคัญเป็นอย่างยิ่ง
ในช่วงเวลาประวัติศาสตร์ที่สำคัญ ภายในราชสำนักมักจะมีขุนนา
