่องเต้ตรงไหนล่ะ? สุดท้ายข้าก็เพียงอยากทำเรื่องบางเรื่อง ตำแหน่งสถานะนั้นมิได้สำคัญ”
เด็กหนุ่มผู้หนึ่งยกชาราคาถูกสองถ้วยเดินเข้ามา เมื่อได้ยินประโยคนี้จึงกล่าวได้ว่า “ฐานะไม่ถูกต้องก็กล่าวไม่สะดวก กล่าวไม่สะดวกก็ยากจะทำได้”
มหาบัณฑิตจางมองเห็นว่าสายตาของเด็กหนุ่มผู้นั้นสุขุมนุ่มลึก ดูคล้ายคนแก่ จึงอย่างแปลกใจว่า “เจ้าชื่ออะไร?”
เด็กหนุ่มผู้นั้นกล่าวว่า “ศิษย์ของมั่งกงอวิ๋นซีขอรับ”
มหาบัณฑิตจางกล่าวว่า “ชื่อนี้เรียบง่ายเกินไป เกรงว่าชีวิตนี้เจ้ายังต้องเดินทางอีกไกล”
เด็กหนุ่มผู้นั้นยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “มีแต่ต้องลืมว่าตัวเองเป็นแขกที่อยู่ในความฝัน สถานที่ที่ทำให้ใจสงบก็คือบ้านเกิดของข้า ที่ข้าตั้งชื่อนี้ให้กับตนเอง ก็เพื่อจะเตือนตัวเองว่าอย่าไปจงใจจำว่าตนเองเป็นใคร มาจากไหน”
ในคืนวันนั้นมหาบัณฑิตจางกลับมายังเรือนของตัวเอง นั่งลงข้างๆ ผู้เป็นภรรยาพลางบอกเล่าเรื่องเด็กหนุ่มที่ได้เจอในกระท่อมบนภูเขาวันนี้
“ในบรรดาเด็กหนุ่มมากความสามารถที่ข้าได้เคยเจอมา เด็กคนนี้เป็นรองแค่เพียงสองคน”
ภรรยายื่นมือไปหยิบผมเส้นนึงที่ติดอยู่บนปกเสื้อของเขาออก ก่อนจะยื่นไปเผาบนตะเกียงแล้วกลาวว่า “สองคนนั้นคือใครหรือคะ?”
มหาบัณฑิตจางกล่าวว่า “รัฐทายาทของจิ้งอ๋อง ข้าเคยเจอครั้งหนึ่งตอนที่เขายังเป็นเด็ก ส่วนอีกคนหนึ่งย่อมต้องเป็นฝ่าบาท”
มือของผู้เป็นภรรยากระตุกขึ้นมาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกไฟลวกหรือเปล
