่สุด อยู่เหนือกั้วหนานซาน
บนทางขึ้นเขา ไม่ว่ากู้ชิงจะยั่วยุเขาอย่างไร เขาก็มิได้ตอบโต้ เพราะไม่ว่าอย่างไร จิ๋งจิ่วก็เป็นอาจารย์อาของเขา
ความขัดแย้งภายในชิงซาน เหตุใดต้องให้คนอื่นรับรู้ เขาไม่อยากให้เพื่อนร่วมสำนักคนอื่นเห็นด้วยซ้ำ ดังนั้นเขาถึงได้แอบมาหาจิ๋งจิ่วเป็นการส่วนตัว
เขาคิดว่าถึงอย่างไรก็ไม่อาจทำให้ปรมาจารย์อาจิ่งหยางต้องมาอับอายขายหน้าเพราะศิษย์หลานที่ไม่เอาไหนเช่นนี้ได้
ช่างเป็นเรื่องบังเอิญ จิ๋งจิ่วเองก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน
หลิ่วฉือไม่เลว
อย่าให้ศิษย์คนเล็กที่เขารักมากที่สุดต้องอับอายขายหน้ามากนัก
ห้ามให้คนอื่นมองเห็น
ที่นี่ไม่มีผู้ชมคนอื่น มีเพียงหญิงสาวสองคนมาเป็นพยาน เขาเชื่อว่าหลังจบเรื่องแล้ว พวกนางไม่มีทางพูดอะไรออกไป
เพียงแต่ว่า….
ทันใดนั้นภายในป่ายามค่ำคืนพลันมีเสียงเหยียบพื้นหญ้าดังขึ้นมา แล้วก็มีเสียงน้ำหยดลงบนพื้นหญ้า
จากนั้นก็มีเสียงไฟลุกขึ้นมา
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เหอจานเดินออกมาจากในป่า มือซ้ายถือปลาอยู่ตัวหนึ่ง มือขวาถือคบไฟ
คบไฟทำให้เกิดแสงสว่าง ส่องสว่างหุบเขา
เซ่อเซ่อเดินตามอยู่ด้านหลัง ชายกระโปรงเปียกชื้น เห็นได้ชัดว่านางลงไปจับปลาในลำธารมา
เมื่อเห็นสถานการณ์ภายในหุบเขา เหอจานกับเซ่อเซ่อยืนตกตะลึงอยู่กับที่
เซ่อเซ่อตอบสนองเร็วที่สุด นางตะโกนไปทางจิ๋งจิ่วว่า “เจ้าตามข้ามาอีกทำไมล่ะเนี่ย?”
จิ๋งจิ่วไม่ได้พูดอะไร
จัวหรูซุ่ยถอนใจออกมาพลางกล่าวว่า “มีคนดูกี่
